اثر ساختاری سبک های دلبستگی ناایمن بر علائم بدریخت انگاری بدن دانش آموزان: نقش میانجی ذهنی سازی و شفقت به خود

هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر ساختاری سبک های دلبستگی ناایمن (اجتنابی و دوسوگرا) بر علائم بدریختانگاری بدن دانشآموزان با نقش میانجی ذهنی سازی و شفقت به خود بود. روش: روش این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان متوسطه اول و دوم شهر کرج در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. نمونه ای متشکل از ۳۹۷ دانش آموز با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی از نوع خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه ترس از تصویر بدن (لیتلتون و همکاران، ۲۰۰۵)، سبکهای دلبستگی (هازن و شیور، ۱۹۸۷)، پرسشنامه ذهنیسازی (دیمیتریویچ و همکاران، ۲۰۱۸) و پرسشنامه شفقت به خود (نف، b۲۰۰۳) بودند. جهت تحلیل داده ها از آزمون همبستگی و مدل سازی معادلات ساختاری استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که هر دو بعد اجتنابی (۱۵/۰=β، ۰۰۴/۰P=) و دوسوگرایی (۱۶/۰=β، ۰۰۲/۰P=) دلبستگی ناایمن اثر مستقیم و معناداری بر علائم بدریخت انگاری بدن داشتند. همچنین، اثر غیرمستقیم سبک های دلبستگی ناایمن اجتنابی (۱۹۹/۰=β، ۰۰۱/۰P=) و دوسوگرا (۲۱۸/۰=β، ۰۰۱/۰P=) از طریق متغیرهای میانجی ذهنی سازی و شفقت به خود بر علائم بدریخت انگاری بدن تایید شد و مدل برازش مطلوب داشت. نتیجه گیری: بر اساس یافته ها، سبک های دلبستگی ناایمن با تاثیر بر کاهش ذهنی سازی و شفقت به خود، زمینه ساز افزایش علائم بدریخت انگاری بدن در دانش آموزان می شوند. این نتایج بر لزوم توجه به متغیرهای واسطه ای در مداخلات بالینی و آموزشی مرتبط با بدریخت انگاری بدن تاکید دارد. پیشنهاد می شود در برنامه های پیشگیرانه و درمانی، تقویت ذهنی سازی و شفقت به خود در کنار توجه به سبک های دلبستگی ناایمن مدنظر قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Insecure Attachment Styles ، Mentalization ، Self-Compassion ، Body Dysmorphic Symptoms ، Students. ، سبک های دلبستگی ناایمن ، ذهنی سازی ، شفقت به خود ، علائم بدریخت انگاری بدن ، دانش آموزان