ارزیابی عملکرد دوره ششم مدیریت شهری تهران در برابر ابرروندهای راهبردی: تحلیلی آینده پژوهانه

این پژوهش با هدف شناسایی نظام مند ابرروندهای راهبردی موثر بر مدیریت شهری در افق ۲۰۴۰-۲۰۲۰ و ارزیابی مبتنی بر شواهد عملکرد دوره ششم مدیریت شهری تهران (۱۴۰۴-۱۴۰۰) در مواجهه با آن ها انجام شده است. پژوهش از نوع کاربردی و دارای فلسفه پراگماتیستی است و با راهبرد روش های ترکیبی و طرح تبیینی متوالی اجرا شده است؛ بدین ترتیب که نخست از طریق مرور نظام مند نوشتارگان مطابق دستورالعمل پریزمای ۲۰۲۰ در پایگاه های Web of Science، Scopus و ScienceDirect (شناسایی حدود ۳۵۰ منبع اولیه و انتخاب ۳۴ منبع نهایی) و تحلیل اسناد نهادهای بین المللی با رویکرد رید (READ)، دوازده ابرروند راهبردی شناسایی شدند؛ سپس عملکرد مدیریت شهری تهران با ابزار تحلیل اهمیت-عملکرد (IPA) سنجیده و با تحلیل تطبیقی شش کلان شهر پیشرو جهانی (سنگاپور، کپنهاگ، سئول، بارسلونا، مدئین و کوریتیبا) تکمیل شد. یافته ها نشان می دهد هفت ابرروند در ربع بحرانی «اینجا تمرکز کنید» جای می گیرند و بزرگ ترین شکاف های راهبردی را آشکار می سازند؛ مهم ترین نمودهای این شکاف عبارت اند از آلودگی مزمن هوا، نابرابری شمال-جنوب، بحران استطاعت پذیری مسکن و ضعف مقاوم سازی لرزه ای، و تنها حوزه ای که ارزیابی مثبت دریافت می کند، توسعه زیرساخت های ریلی و حمل ونقل عمومی است. در مجموع، مدیریت شهری تهران در تقاطع تداوم «مدیریت واکنشی کوتاه مدت» و گذار به «حکمرانی راهبردی آینده نگر» قرار دارد و پنجره انتقال از دوره ششم به هفتم، فرصتی نادر برای این ریل گذاری بنیادین فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

ابرروندهای راهبردی ، مدیریت شهری ، آینده پژوهی ، ماتریس اهمیت-عملکرد ، تهران