تحلیل رابطه میان صنعت توریسم و رشد اقتصادی ایران: چالش ها و مسئولیت های اخلاقی در حوزه زمان–فرکانس

زمینه: صنعت گردشگری به عنوان یکی از بخش های پیشران اقتصاد خدمات، می تواند در تنوع بخشی به ساختار اقتصادی و تقویت رشد اقتصادی نقش آفرین باشد. با این حال، پایداری این نقش وابسته به ملاحظات زیست محیطی و اجتماعی است. هدف پژوهش حاضر، تحلیل رابطه پویا میان صنعت توریسم و رشد اقتصادی ایران در چارچوب زمان–فرکانس و بررسی پیامدهای اخلاقی توسعه این صنعت طی دوره ۱۳۸۰–۱۴۰۲ است. روش: این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از حیث روش، تحلیلی–تجربی مبتنی بر داده های سری زمانی کلان اقتصاد ایران است. جامعه آماری شامل کل اقتصاد ایران در دوره زمانی ۱۳۸۰–۱۴۰۲ بوده و به دلیل استفاده از داده های ثانویه سالانه، نمونه گیری به صورت سرشماری کامل انجام شده است. ابزار گردآوری داده ها، آمارهای رسمی داخلی و بین المللی مرتبط با تولید ناخالص داخلی، شاخص های گردشگری، انتشار CO₂ و ضریب جینی است. برای تحلیل داده ها از تبدیل موجک پیوسته، همبستگی موجکی و تحلیل اختلاف فاز استفاده شد و پردازش ها در محیط نرم افزار MATLAB انجام گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد رابطه گردشگری و رشد اقتصادی در افق های میان مدت و بلندمدت معنادار است و علیت عمدتا از گردشگری به رشد اقتصادی برقرار می باشد، در حالی که در کوتاه مدت رابطه پایدار مشاهده نشد. همچنین در برخی دوره ها رشد گردشگری همزمان با افزایش فشار زیست محیطی و نابرابری درآمدی بوده است. نتیجه گیری: یافته ها ضمن حمایت مشروط از فرضیه رشد مبتنی بر گردشگری، بر ضرورت سیاست گذاری اخلاق محور و توجه همزمان به پایداری زیست محیطی و عدالت اجتماعی در توسعه صنعت توریسم تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

Tourism Industry ، Economic Growth ، Time-Frequency Analysis ، Wavelet Correlation ، Ethical Implications ، Sustainable Development ، صنعت گردشگری ، رشد اقتصادی ، تحلیل زمان–فرکانس ، همبستگی موجکی ، پیامدهای اخلاقی ، توسعه پایدار