رابطه میان مالکیت متقابل نهادی و کیفیت گزارشگری غیرمالی با تاکید بر متغیرهای اخلاق سازمانی ( شفافیت و مسئولیت اجتماعی)

زمینه: در عصر دیجیتال و داده محور، شفافیت و اخلاق دو مولفه اساسی در شکل گیری اعتماد و پایداری سازمانی به شمار می آیند. گزارشگری غیرمالی به عنوان نمود عینی مسئولیت اجتماعی و اخلاق حرفه ای شرکت ها، نقشی کلیدی در پاسخگویی و مشروعیت سازمانی ایفا می کند. هدف اصلی این پژوهش، بررسی رابطه میان مالکیت متقابل نهادی و کیفیت گزارشگری غیرمالی با تاکید بر شفافیت و مسئولیت اجتماعی است. روش: پژوهش از نوع کاربردی و با رویکرد توصیفی-همبستگی انجام شده است. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در بازه زمانی سال های ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۲ است. با استفاده از فرایند غربال گری و در دسترس بودن ۱۰۶ شرکت بعنوان نمونه تحقیق انتخاب شد. ابزار جمع آوری داده ها منابع مالی و گزارش های مسئولیت پذیری اجتماعی بود و در نهایت داده های به دست آمده با استفاده از مدل های رگرسیونی چندمتغیره و روش تصحیح خطای خوشه ای مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: نتایج نشان داد که مالکیت متقابل نهادی اثر مثبت و معناداری بر کیفیت گزارشگری غیرمالی دارد. همچنین، شفافیت خارجی به عنوان یکی از جلوه های اخلاقی حاکمیت شرکتی، اثر این نوع مالکیت را تقویت می کند. این یافته ها حاکی از آن است که حضور سهامداران نهادی مشترک در بسترهای شفاف و اخلاق مدار، موجب افزایش صداقت، پاسخگویی و کیفیت افشای اطلاعات غیرمالی می شود. نتیجه گیری: یافته های پژوهش بیانگر آن است که تلفیق حاکمیت شرکتی و اخلاق سازمانی، زمینه ای برای ارتقای شفافیت و اعتماد عمومی فراهم می آورد. در واقع، شفافیت خارجی نه تنها سازوکار نظارتی، بلکه یک الزام اخلاقی در قبال جامعه و ذی نفعان محسوب می شود. بنابراین، توصیه می شود شرکت ها و نهادهای ناظر، توسعه ساختارهای مالکیت نهادی و گزارشگری اخلاق محور را به عنوان راهبردی برای بهبود کیفیت افشا و تحقق مسئولیت اجتماعی در عصر فناوری دنبال کنند.

کلیدواژه ها:

Institutional Cross-Ownership ، Quality of Non-Financial Reporting ، Organizational Ethics ، Transparency ، Social Responsibility ، مالکیت متقابل نهادی ، کیفیت گزارشگری غیرمالی ، اخلاق سازمانی ، شفافیت ، مسئولیت پذیری اجتماعی