پیش بینی اخلاق تحصیلی براساس خودکارآمدی فردی با نقش میانجی انعطاف پذیری روانشناختی دانشجویان

زمینه: یکی از ارزش ها، نگرش ها و رفتارهایی که دانش آموزان و دانشجویان در فرآیند یادگیری و تحصیل خود باید آن را رعایت کنند تا مسیر رشد علمی و انسانی شان سالم، منصفانه و سازنده باشد، اخلاق تحصیلی است. بر همین سبب، پژوهش حاضر با هدف پیش بینی اخلاق تحصیلی براساس خودکارآمدی فردی با نقش میانجی انعطاف پذیری روانشناختی دانشجویان انجام گرفت. روش: پژوهش حاضر از نطر نوع و ماهیت، توصیفی- همبستگی و از نظر هدف، کاربردی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان غیرانتفاعی دانشگاه تابران در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود که با استفاده از جدول مورگان تعداد ۳۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس  به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش جهت جمع آوری داده ها، استفاده از پرسشنامه های استاندارد همچون پرسشنامه خودکارآمدی شرر (۱۹۸۲)، اخلاق تحصیلی گل پرور (۱۳۸۹) و انعطاف­پذیری روانشناختی دنیس و وندروال (۲۰۱۰) بود. روش تجزیه و تحلیل داده ها، مدل سازی معادلات ساختاری با استفاده از Smart PLS  می باشد. یافته ها: یافته ها نشان داد که مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است. یافته ها نیز نشان داد که خودکارآمدی فردی با هر دو متغیر اخلاق تحصیلی و انعطاف پذیری روانشناختی رابطه مثبت معناداری دارد (۰۱/۰>p). همچنین بین انعطاف پذیری روانشناختی و اخلاق تحصیلی رابطه مثبت معناداری یافت شد. در نهایت با ورود متغیر انعطاف پذیری روانشناختی به مدل، اثر غیرمستقیم خودکارآمدی فردی بر اخلاق تحصیلی دانشجویان، مثبت و معنادار شد. نتیجه گیری:  پیشنهاد می شود جهت پیش بینی اخلاق تحصیلی دانشجویان، به دو متغیر مهم و اثرگذار خودکارآمدی فردی و انعطاف پذیری روانشناختی توجه ویژه ای داشته و کارگاه های آموزشی متناسب با آن تدوین و برگزار شود.

کلیدواژه ها:

Psychological Flexibility ، Academic Ethics ، Individual Self-Efficacy ، انعطاف پذیری روانشناختی ، اخلاق تحصیلی ، خودکارآمدی فردی