مسیر پذیرش و سازگارشدن مادران با رنج تولد نوزاد نارس: یک مطالعه پدیدارشناسی در ایران

مقدمه: رنج هایی که مادران بابت به دنیا آوردن نوزاد نارس متحمل می شوند، بسیار طاقت فرسا است. این که چه عواملی کمک می کند مادران با سختی های این شرایط پررنج سازگار شوند و بتوانند از نوزاد نارس خود مراقبت کنند، موضوعی است که این مطالعه پدیدار شناختی در بستر فرهنگی اجتماعی ایران بررسی کرده است. مواد و روش کار: این پژوهش از نوع کیفی با رویکرد پدیدارشناسی بود که با مشارکت ۱۶ مادر که نوزاد نارس آن ها در بخش مراقبت های ویژه نوزادان در بیمارستان دولتی امام رضا (ع) در شهرکرمانشاه بستری بودند انجام شد. نمونه گیری به شیوه هدفمند بود و برای گردآوری داده ها از مصاحبه های فردی و چهره به چهره استفاده شد. برای تحلیل داده ها از روش هفت مرحله ای دیکلمن استفاده گردید. یافته ها: در تحلیل مصاحبه ها ۳ مضمون با عناوین "توانمندسازی شناختی"، "تولید امید" و " بهره مندی از حمایت اجتماعی" به دست آمد. مضمون «توانمندسازی شناختی» به معنای تقویت و توسعه توانایی های ذهنی و مهارت های شناختی افراد برای مقابله با چالش ها است. این مضمون از ترکیب ۴ زیر مضمون "القای خودکارآمدی"، "درک تهدید به عنوان فرصت"، "عادی سازی" و "توجیه" حاصل شد. مضمون دوم از ترکیب ۲ زیر مضمون "تولید امید از طریق دعا و شکر گزاری" و "تولید امید از طریق ایجاد خوش بینی" تشکیل شد. مضمون سوم نیز از ترکیب ۲ زیرمضمون "بهره مندی از حمایت و همدردی نزدیکان" و "بهره مندی از حمایت و همدردی کارکنان نظام سلامت" حاصل شد. نتیجه گیری: بسیاری از مادران بصورت خودانگیخته و با به کارگیری ظرفیت ها و سرمایه های روانشناختی خود، هم چنین با بهره مند شدن از ظرفیت های موجود حمایت های اجتماعی، توانسته بودند سازگاری نسبتا مناسبی با تولد نوزاد نارس و مشکلات مراقبت از او کسب کنند. تجارب بیان شده توسط این مادران می تواند در طراحی مداخلات روانی اجتماعی برای ارتقای سازگاری مادران دارای نوزاد نارس، کمک کننده باشد.

کلیدواژه ها:

Preterm birth ، Premature infant ، Adaptation ، Phenomenology ، Lived experience ، زایمان زودرس ، نوزاد نارس ، سازگاری ، پدیدار شناسی ، تجربه زیسته