مدیریت ریسک سیل شهری با استفاده از GIS و تلفیق تحلیل داده، مهندسی عمران و برنامه ریزی شهری

سیل ها پس از زلزله و طوفان های استوایی به عنوان سومین عامل خسارت زا در جهان طی سال های اخیر شناخته شده اند. با توجه به اینکه بسیاری از شهرها به دلیل مزیت های اقتصادی در دشت های سیلابی و سواحل واقع شده اند، مدیریت ریسک سیل به موضوعی حیاتی و ضروری در برنامه ریزی شهری تبدیل شده است. پتانسیل خسارت سیل در محیط های شهری بسیار بالا است، زیرا طغیان رودخانه ها در کنار تمرکز جمعیت و دارایی های ارزشمند موجب افزایش گسترده خسارات می شود. در این پژوهش، ریسک سیل به عنوان تابعی از مخاطره، آسیب پذیری و در معرض بودن تعریف شده و نقش فقر در تشدید خطر سیل نیز مورد توجه قرار گرفته است. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل داده های تاریخی و بررسی ویژگی های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی مناطق شهری سیل خیز است. نتایج نشان می دهد که استراتژی های مدیریت ریسک باید بر اساس تفاوت های فرهنگی، اقتصادی و توسعه ای مناطق مختلف طراحی شود و مدیریت مشارکتی با حضور جوامع آسیب دیده و ذینفعان اهمیت ویژه ای دارد. نوآوری مقاله در ارائه چارچوبی یکپارچه و جامع برای مدیریت ریسک سیل شهری است که تلفیقی از تحلیل داده، مهندسی عمران و برنامه ریزی شهری را در بر می گیرد. این چارچوب می تواند تاب آوری شهری را افزایش دهد، خسارات را کاهش دهد و پاسخ دهی به بحران های سیل در محیط های شهری را بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

مدیریت ریسک سیل ، آسیب پذیری ، در معرض بودن ، سیل شهری ، تاب آوری شهری