تجربه معاشرت با جنس مخالف و تمایل به ازدواج: مطالعه پسران مجرد شهر تهران

طی چند دهه اخیر، سن اولین ازدواج در بین جوانان افزایش یافته و شواهد اخیر بر افزایش معاشرت با جنس مخالف در بین جوانان دلالت می کند. مطالعه تمایل به ازدواج از این جهت حائز اهمیت است که هرگونه تغییر در تمایل به ازدواج در امر باروری موثر است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه تجربه معاشرت با جنس مخالف با تمایل به ازدواج در شهر تهران انجام شده است. از نظریات نوسازی، کنش اجتماعی، سرمایه اجتماعی، تبادل اجتماعی و انتخاب عقلانی به عنوان چارچوب نظری تحقیق استفاده شده است. داده های مطالعه براساس پیمایش و با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته جمع آوری شد. جامعه آماری تحقیق شامل پسران مجرد (هرگز ازدواج نکرده) ۴۹-۳۱ ساله ساکن در مناطق ۲۲گانه شهر تهران است. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران ۳۸۴ نفر برآورد شده است. شیوه نمونه گیری ترکیبی از طبقه بندی چندمرحله ای و تصادفی ساده است. یافته های مطالعه نشان داد، متغیرهای تجربه معاشرت با جنس مخالف، دینداری، استفاده از شبکه های اجتماعی، اعتماد به جنس مخالف، تمایل به تنوع طلبی، وضعیت اشتغال و سن به ترتیب قوی ترین پیش بینی کننده های تمایل به ازدواج پسران مجرد هستند. نکته قابل توجه، میانجی بودن متغیر تجربه معاشرت با جنس مخالف است. متغیر تجربه معاشرت با جنس مخالف از یک سو تحت تاثیر دو متغیر دینداری و استفاده از شبکه های اجتماعی بوده و از آنان تاثیر می پذیرد و از سوی دیگر بر دو متغیر اعتماد به جنس مخالف و تمایل به تنوع طلبی، اثرگذار بوده و در نهایت بر تمایل به ازدواج پسران تاثیرگذار است. بر اساس یافته ها، تمرکز بر آموزش سواد رسانه ای، توانمندسازی اقتصادی جوانان، بازنگری در شیوه های تربیت دینی و نهادینه کردن باورها و ارزش های معنوی در نسل جدید، آموزش و آگاه سازی جوانان در خصوص پیامدهای تعامل با جنس مخالف و اثر آن بر انتخاب همسر، توصیه می گردد.

کلیدواژه ها:

تمایل به ازدواج ، تجربه معاشرت با جنس مخالف ، دینداری ، استفاده از شبکه های اجتماعی ، اعتماد به جنس مخالف ، تمایل به تنوع طلبی