اثر سالمندی جمعیت بر جریان سرمایه گذاری مستقیم خارجی در ایران

یکی از مهم ترین چالش های جمعیت شناختی قرن بیست و یکم، سالمندی جمعیت است. این پدیده نه تنها بر ساختار جمعیتی کشورها، بلکه بر ابعاد مختلف اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی نیز تاثیرگذار است و می تواند فرصت هایی برای جذب سرمایه گذاری مستقیم خارجی ایجاد کند. برای بهره برداری از این فرصت ها، کشورها باید سیاست های مناسبی را اتخاذ کنند و محیط جذابی برای سرمایه گذاران خارجی در اقتصاد ایجاد نمایند. هدف این مقاله، بررسی اثر سالمندی جمعیت بر جریان سرمایه گذاری مستقیم خارجی در ایران طی سال های ۱۳۳۹ تا ۱۴۰۲ است. نتایج نشان می دهد که در بلندمدت، رابطه بین سالمندی جمعیت و جریان سرمایه گذاری مستقیم خارجی در ایران، مثبت و معنادار است. در عین حال، باز بودن تجارت، عرضه گسترده پول و نرخ ارز موثر واقعی نیز در بلندمدت اثر مثبت و معناداری بر جریان سرمایه گذاری مستقیم خارجی در ایران دارند. همچنین، نتایج حکایت از اثر منفی و معنادار سرمایه گذاری داخلی بر سرمایه گذاری مستقیم خارجی دارد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که سالمندی جمعیت می تواند با کاهش تقاضای نیروی کار و حرکت شرکت ها به سمت استفاده از فناوری های نوین به واسطه افزایش سرمایه گذاری در تحقیق و توسعه، تاثیر مثبتی بر جذب سرمایه گذاری مستقیم خارجی در ایران داشته باشد که این امر مستلزم توجه سیاست گذاران به الزامات اقتصادی و اجتماعی این پدیده است.

کلیدواژه ها:

سالمندی جمعیت ، سرمایه گذاری مستقیم خارجی ، بازبودن تجارت ، سرمایه گذاری داخلی ، الگوی خودبازگشت برداری