مروری بر فناوری های نوین در تکنولوژی بتن خودترمیم شونده

در چند دهه گذشته، ساخت ساختمان ها و زیرساخت ها نیاز به دوام و عملکرد بالاتری در موادی مانند بتن داشته است. سازه بتنی دارای استحکام فشاری بالایی است و با حضور فولاد قابلیت شکل پذیری نیز دارد. ضعف اصلی بتن حساسیت آن به ترک هایی است که ناشی از تنش های کششی، حرارتی و محیطی ایجاد می شوند. اگرچه ترک ها در بتن ممکن است در ابتدا جزئی به نظر برسند، اما اجازه می دهند آب، یون های خورنده و سایر عوامل محیطی نفوذ کنند و در نهایت منجر به کاهش دوام شوند که هزینه های نگهداری سازه ها را افزایش می دهد. یک راه حل مدرن برای مقابله با این مشکل، توسعه بتن خود ترمیم کننده است. بتن خودترمیم کننده نوعی بتن هوشمند است که قادر است ترک ها را بدون هیچ گونه دخالت انسانی خودبه خود تعمیر کند. این بتن از رویکردهایی مانند ادغام باکتری ها، کپسول های حاوی عامل ترمیم کننده یا سیمان های ویژه برای شناسایی ترک های ایجاد شده و اصلاح آن ها استفاده می کند. مزایای این فناوری کمک به توسعه پایدار، دوام بیشتر و کاهش هزینه های نگهداری است. این فناوری منجر به افزایش پایداری محیطی می شود؛ زیرا کاهش نیاز به نگهداری و تعویض مصالح به کاهش مصرف مواد خام و تولید زباله های ساختمانی کمک می کند. در این تحقیق با استفاده از پایگاه داده science direct و کلیدواژه بتن خودترمیم (self – healing concrete)، ۹۳ مقاله چاپ شده در حوزه بتن خودترمیم تا سال ۲۰۲۵، استخراج و موردبررسی قرار گرفت. در بخش این تحقیق ابتدا اصول و مکانیزم های بتن خودترمیم شونده بررسی خواهد شد. سپس، مزایا، محدودیت ها و کاربردهای این فناوری موردبحث قرار خواهد گرفت.

کلیدواژه ها:

بتن ، خودترمیم ، توسعه پایدار ، دوام ، ترک بتن