مطالعه پیچیدگی سیستم های آمیخته شرطی و دوگان آن ها با مولفه های گاما به کمک معیار واگرایی اکستروپی باقیمانده تجمعی ینسن

در این مقاله، برای تحلیل و اندازه گیری پیچیدگی رفتاری سیستم های آمیخته شرطی، یک شاخص نوین با عنوان واگرایی اکستروپی باقیمانده تجمعی ینسن  بررسی می شود. ابتدا با استفاده از  بردار ضرایب شرطی حاصل از بردار علامت،  رفتار این معیار برای دسته ای از سیستم های منسجم و نیز سیستم های دوگان آن ها، در حالتی که مولفه ها دارای توزیع گاما هستند، به صورت تحلیلی بررسی می شود. سپس برای ارزیابی نتایج بدست آمده، شبیه سازی انجام می شود. نتایج این مقاله نشان می دهد که کمترین پیچیدگی را سیستم های منسجم k از n با مقدار واگرایی اکستروپی باقیمانده تجمعی ینسن  برابر صفر دارند. علاوه بر این نتایج نشان می دهد که دوگان بودن سیستم ها لزوما منجر به برابری مقدار واگرایی اکستروپی باقیمانده تجمعی ینسن در سیستم های آمیخته شرطی نمی شود؛ بلکه این شاخص نسبت به وزن دهی مولفه ها، آماره های مرتب و تعامل ساختاری بین اجزای سیستم حساس است.

کلیدواژه ها:

System residual lifetime ، System inactivity time ، Cumulative residual extropy ، Jensen cumulative residual extropy divergence criterion ، Dual system. ، طول عمر باقیمانده سیستم ، مدت زمان غیرفعال بودن سیستم ، اکستروپی باقیمانده تجمعی ، معیار واگرایی اکستروپی باقیمانده تجمعی ینسن ، دوگان سیستم.