اثر تمرینات هوازی و ترکیبی بر بیان ژن برخی بیومارکرهای مرتبط با نارسایی قلبی در موش های صحرایی نر بالغ

زمینه و هدف: در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی، بیومارکرهای sST۲، GDF-۱۵، NT-proBNP و BNP به عنوان شاخص های مهم تشخیص و پیش آگهی بیماری مطرح هستند. در این مطالعه، هدف مقایسه بررسی اثر تمرینات هوازی و ترکیبی بر سطوح این بیومارکرها (sST۲، GDF‑۱۵، NT‑proBNP و BNP) در موش های صحرایی نر بالغ بود.مواد و روشها: تعداد ۲۴ سر موش صحرایی نر بالغ (با سن ۱۸ تا ۲۰ هفته و محدوده وزنی ۳۸۰–۳۰۰ گرم) به صورت تصادفی در سه گروه تمرین ترکیبی، تمرین هوازی و کنترل (هر گروه ۸ سر) تقسیم شدند. گروه تمرین ترکیبی به مدت هشت هفته و پنج جلسه در هفته، تمرینات هوازی و مقاومتی را در روزهای متناوب اجرا کردند. برنامه تمرین هوازی شامل دویدن روی تردمیل با شدت ۶۰–۴۰ درصد سرعت بیشینه به مدت ۶۰ دقیقه و تمرین مقاومتی شامل بالا رفتن از نردبان با شدت ۶۰–۴۰ درصد بار بیشینه به مدت ۴۵ دقیقه بود. ۴۸ ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، بافت قلب استخراج و بیان ژن های موردنظر با روش Real‑Time PCR سنجیده شد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس یک طرفه (ANOVA) و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری ۰۵/۰ تجزیه وتحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد که پس از هشت هفته مداخله، بیان ژن های BNP و NT-proBNP در دو گروه تمرین هوازی و ترکیبی، در مقایسه با گروه کنترل به طور معنی داری کمتر بود (p≤۰.۰۵). در مقابل، بیان ژن های  GDF-۱۵و sST۲ در همین گروه های تجربی نسبت به گروه کنترل به طور معنی داری بیشتر بود (p≤۰.۰۵). در هیچ یک از متغیرها تفاوت معنی داری بین تمرین ترکیبی و تمرین هوازی مشاهده نشد.نتیجه گیری: به طور کلی، هشت هفته تمرین هوازی و تمرین ترکیبی در مدل حیوانی موجب تعدیل بیان ژن های مرتبط با عملکرد قلبی شد. این یافته ها حاکی از پاسخ های تطابقی سودمند به تمرین بوده و شواهد پیش بالینی اولیه ای در حمایت از نقش بالقوه تمرین ورزشی به عنوان یک مداخله غیر دارویی ارائه می کنند؛ هرچند انجام مطالعات انسانی برای تایید کاربرد بالینی ضروری است.