بررسی رابطه نوآوری دانشگاهی و یادگیری مادام العمر در راستای توسعه آموزش عالی: تبیین نقش واسطه ای مهارت های یاددهی-یادگیری اعضای هیئت علمی

هدف: در نظام های آموزش عالی، نوآوری از فعالیتی حاشیه ای به ماموریتی نهادی و محرک تعاملات اجتماعی بدل گشته و یادگیری مادام العمر نیز به سازه ای غایتمند برای بالندگی حرفه ای تغییر ماهیت داده است. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف تحلیل رابطه بین نوآوری دانشگاهی و یادگیری مادام العمر، با تبیین نقش واسطه ای مهارت های یاددهی-یادگیری اعضای هیات علمی در مسیر توسعه آموزش عالی انجام شد.روش شناسی: پژوهش حاضر، کاربردی و توصیفی-همبستگی (مدل سازی معادلات ساختاری) است. جامعه آماری شامل دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه شیراز (۱۴۰۴-۱۴۰۳) بود که ۲۱۰ نفر از آنان به روش خوشه ای مرحله ای انتخاب شدند. ابزار پژوهش، سه پرسشنامه استاندارد نوآوری دانشگاهی، مهارت های یادگیری و یادگیری مادام العمر بود. تحلیل داده ها با نرم افزارهای SPSS-۲۳ و LISREL-۸.۵۴ در دو سطح توصیفی و استنباطی صورت گرفت.یافته ها: یافته ها نشان داد «نوآوری آموزشی»، «مهارت مشارکت» و «جمع آوری اطلاعات» مولفه های غالب متغیرهای پژوهش هستند. مدل ساختاری ضمن تایید اثر مستقیم نوآوری دانشگاهی بر یادگیری مستمر، بر نقش واسطه ای راهبردی شایستگی های پداگوژیک اساتید در پیوند میان نوآوری سازمانی و یادگیری دانشجویان صحه گذارد.نتیجه گیری و پیشنهادها: نتایج موید آن است که تحقق اهداف یادگیری مادام العمر در گرو عبور نوآوری های ساختاری از مجرای شایستگی های پداگوژیک اساتید است. در این راستا، پیشنهاد می گردد دانشگاه شیراز با اتخاذ مدل رهبری توزیع یافته و تبدیل دوره های توسعه حرفه ای به اجتماعات پژوهشی، بستر را برای ارتقای پداگوژی کاوش محور و پیوند پایان نامه های تحصیلات تکمیلی با نیازهای نوآورانه بازار کار فراهم آورد.نوآوری و اصالت: نوآوری این پژوهش در تبیین فرآیند ترجمه پداگوژیک است؛ بدین معنا که نشان می دهد چگونه شایستگی های حرفه ای اساتید، دروندادهای سخت افزاری و ساختاری نوآوری را به خروجی های خودتنظیم گر در یادگیری مادام العمر تبدیل می کند. این مطالعه با عبور از مدل های خطی، بر ماهیت غیرمستقیم و واسطه ای نوآوری در بستر آموزش عالی تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

نوآوری ، نوآوری دانشگاهی ، یادگیری مادام العمر ، مهارت اعضای هیئت علمی ، برنامه ریزی آموزشی