حس تعلق به فضای دانشگاه در زیست جهان دانشجویان دختر خوابگاهی؛ دلالتهایی برای برنامه ریزان آموزشی

هدف: هدف: حس تعلق به دانشگاه، به مثابه یک پدیده اجتماعی، نقشی حیاتی در تداوم و موفقیت تحصیلی دانشجویان ایفا می کند، اما درک این پدیده در بسترهای فرهنگی و اجتماعی خاص نیازمند واکاوی عمیق است. پژوهش، با هدف واکاوی چرایی حس تعلق دانشجویان دختر خوابگاهی به فضای دانشگاه و استنباط دلالت های صریح برای برنامه ریزان آموزشی انجام شد.روش شناسی: این پژوهش کیفی، با استفاده از نظریه داده بنیاد ساختارگرا (شارمز)، ۱۶ دانشجوی دختر خوابگاهی دانشگاه کردستان را از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته بررسی کرده و داده ها را با کدگذاری سه مرحله ای تحلیل نمودیافته ها: بر اساس یافته ها، حس تعلق دانشجویان در سه مقوله نظری صورت بندی شد: ۱) فضامندی پناه گونه؛ به معنای کاربست دانشگاه به مثابه مکانی برای گریز از هژمونی مردسالارانه و مقاومت در برابر جبر ازدواج، ۲) بازآفرینی هویت زنانه؛ ناظر بر آزادی در تقابل با نظارت خانوادگی و گریز از جبر طبقات فرودست، و ۳) بازتعریف مفهوم خانه و تعلق جایگزین؛ که بر هراس از اجتماع خانوادگی و شکل گیری همبستگی خواهرانه در بستر درد مشترک دلالت دارد.نتیجه گیری و پیشنهادها: بر اساس یافته ها، برنامه ریزان آموزشی با پذیرش این کارکرد غیرسنتی دانشگاه می توانند دلالت های زیر را مدنظر قرار دهند: طراحی فضاهای امن و غیررسمی برای تقویت گریزهای موقت مشروع از فشارهای ساختارهای سنتی؛ گنجاندن برنامه های درسی و فوق برنامه که به بازآفرینی هویت زنانه و توانمندسازی فردی-اجتماعی کمک کند؛ تسهیل شکل گیری همبستگی های خواهرانه از طریق گروه های همیار و کانون های دانشجویی با تاکید بر حمایت عاطفی و تحصیلی؛ و بازتعریف نقش خوابگاه و فضای دانشگاه از صرفا «محل سکونت و آموزش» به «پناهگاهی هویت ساز» در سیاست های پشتیبانی از دانشجویان.نوآوری و اصالت: این مطالعه مفهوم «تعلق مقاومت بنیاد» را مطرح می کند که نشان می دهد حس تعلق دانشجویان لزوما نتیجه سازگاری با دانشگاه نیست، بلکه می تواند کنشی مقاومتی در برابر ساختارهای سرکوبگر و پناهگاهی امن در دانشگاه باشد. این مفهوم، خوانشی نوین از نظریه ادغام اجتماعی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

حس تعلق دختران خوابگاهی ، نظریه داده بنیاد ، مقاومت در برابر جبر ازدواج ، آموزش عالی ، برنامه ریزی آموزشی