تحلیل الگوی روایت در آثار پیشگامان نقاشی معاصر ایران در چارچوب «دیدگاه روایی» سیمپسون

در سنت نقاشی ایرانی، الگوی روایت بر اساس فاخرترین متون ادبی استوار بوده است. هدف در پژوهش پیش روی تحلیل، شناخت و ترسیم الگوهای روایی در آثار پیشگامان نقاشی معاصر ایران در دهه۲۰ و ۳۰ شمسی بر اساس «دیدگاه روایی سیمپسون»، است. دیدگاه روایی متشکل از: دیدگاه مکانی، دیدگاه زمانی و دیدگاه روان شناختی است. براین اساس این پرسش صورت بندی شده است که: الگوی روایت در آثار پیشگامان نقاشی معاصر ایران در چارچوب «دیدگاه روایی سیمپسون» چگونه قابل تبیین است؟ در این پژوهش با روش توصیفی- تحلیلی و رویکرد تطبیقی به مطالعه آثار منتخب که به روش اسنادی و کتابخانه ای و از طریق مشاهده گردآوری شده، پرداخته شده است. نتایج گویای آن است که، الگوی روایت در آثار پیشگامان نقاشی معاصر ایران(دهه۲۰و۳۰شمسی) بیشتر مبتنی بر دیدگاه روان شناختی و بیان شخصی و متمایز بوده است. این امر نشان دهنده گرایش بیشتر نقاشان نوگرای ایران در جهت تجربه های تکنیکی و اجرایی است. الگوی روایت در آثار جلیل ضیاءپور، جواد حمیدی و احمد اسفندیاری، دارای لحن روایی منسجم و با تاکید بر دیدگاه روان شناختی است. هرچند که این انسجام به عنوان الگویی در روایت دیگر نقاشان این دو دهه به پریشانی و گسست دیدگاه روایی همراه است.

کلیدواژه ها:

ساختارگرایی ، روایت شناسی ، الگوی روایت ، پیشگامان نقاشی معاصر ایران ، دیدگاه روایی سیمپسون