بازاندیشی در زیباشناسی و خلق معنا در عصر هوش مصنوعی: نیت و تجربه زیسته در هنر معاصر با هوش مصنوعی

در سال های اخیر، حضور هوش مصنوعی در عرصه هنر به یکی از مباحث چالش برانگیز در مطالعات زیباشناسی و فلسفه هنر بدل شده است. ورود هوش مصنوعی به قلمرو هنر نه تنها ابزار خلق اثر را تغییر داده، بلکه مفاهیم بنیادین مانند خلاقیت، نیت، معنا، و تجربه زیسته را نیز به چالش کشیده است. پرسش اصلی این پژوهش آن است که: «چگونه هوش مصنوعی می تواند معنا خلق کند؟» و «تعریف زیباشناسی در هنر معاصر با حضور و تعامل هوش مصنوعی چگونه دگرگون شده است؟». روش تحقیق در این پژوهش، به صورت کیفی و معناشناسانه بوده و داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای و پایگاه های علمی آنلاین گردآوری شده اند. چارچوب نظری پژوهش، با استناد بر نظریه های فلسفی شکل گرفته است و با تکیه بر رویکرد تحلیل نمونه کاوانه، آثار سه هنرمند معاصر، انادول، کرسپو و کلینگمان به عنوان نمونه های برجسته هنر هوش مصنوعی تحلیل شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که معنا و زیباشناسی در هنر هوش مصنوعی لزوما بر پایه تجربه زیسته انسانی نیست، بلکه در تعامل پیچیده میان انسان، ماشین و داده بازتعریف می شود. به جای آنکه هنر هوش مصنوعی را صرفا ابزاری فناورانه تلقی کنیم، می توان آن را بستر ظهور شکل های نوین معنا، خلاقیت و ادراک در زیباشناسی معاصر دانست.

کلیدواژه ها:

هنر معاصر ، هوش مصنوعی ، زیباشناسی ، تجربه زیسته ، خلق معنا و نیت