تاثیر رقابت پذیری استعدادها بر کیفیت زندگی

مطالعه حاضر به بررسی رابطه رقابت پذیری استعدادها و کیفیت زندگی می پردازد. زیرا ارتقای کیفیت زندگی، به عنوان یکی از اهداف اصلی سیاست های توسعه ای، وابسته به توانایی کشورها در بهره گیری موثر از سرمایه انسانی و ایجاد بستر مناسب برای پرورش و جذب استعدادها است. در این راستا، رابطه مذکور در ۱۸ کشور در حال توسعه برتر از نظر تولید علم طی دوره ۲۰۲۳-۲۰۱۳ بررسی و برای ارتقای دقت نتایج و کاهش عدم قطعیت در مدل سازی، از رویکرد میانگین گیری بیزی از برآوردهای کلاسیک در قالب ۷ حالت رگرسیونی استفاده شده است. همچنین سرمایه انسانی و فناوری اطلاعات به عنوان متغیرهای کنترلی لحاظ گردیده است. یافته ها نشان می دهد فناوری اطلاعات و سرمایه انسانی در تمامی معادلات اثر مثبت و معنادار بر کیفیت زندگی داشته اند. در میان اجزای رقابت پذیری استعدادها، توانمندسازی، جذب، رشد استعداد و مهارت های فنی و حرفه ای دارای ضرایب مثبت و احتمال شمول پسین بالا هستند که نشان دهنده پشتیبانی تجربی قوی از نقش آن ها در تبیین کیفیت زندگی است. در مقابل، نگهداشت استعدادها و مهارت های دانش جهانی احتمال شمول پسین پایین تری دارند و داده ها حمایت کافی برای اثرگذاری معنادار آن ها ارائه نمی کنند. همچنین مقایسه ضرایب میانگین بیانگر آن است که مهارت های فنی و حرفه ای بزرگ ترین ضریب میانگین را دارد و پس از آن شاخص کلی رقابت پذیری استعدادها، رشد، توانمندسازی و جذب استعداد قرار می گیرند. در میان متغیرهای کنترلی نیز، سرمایه انسانی دارای بزرگ ترین ضریب میانگین است. بر این اساس، توصیه می شود سیاست گذاران در کشورهای درحال توسعه با تقویت سرمایه انسانی، گسترش زیرساخت های فناوری اطلاعات و بهبود سیاست های پرورش و جذب استعدادها، مسیر ارتقای کیفیت زندگی و رفاه پایدار را هموار سازند.

کلیدواژه ها:

سرمایه انسانی ، فناوری اطلاعات ، توانمندسازی استعدادها ، رشد استعدادها ، جذب استعدادها