تاثیر مداخله رفتاردرمانی شناختی بر شادکامی و رفتار کودکان مبتلا به سرطان

هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی مداخله رفتار درمانی شناختی بر ارتقاء شادکامی و رفتارهای سازگارانه و همچنین کاهش رفتارهای ناسازگارانه در کودکان سرطانی ۷ تا ۱۳ سال شهر ارومیه بود. این مطالعه با روش نیمه تجربی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه کودکان مبتلا به سرطان ۷ تا ۱۳ سال بود که در بازه زمانی دی ۱۴۰۳ تا خرداد ۱۴۰۴ به مراکز درمانی ارومیه مراجعه کرده بودند. ۴۰ کودک به روش نمونه گیری در دسترس و هدفمند انتخاب و به صورت همسان سازی شده در دو گروه آزمایش و کنترل (۲۰ نفره) قرار گرفتند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت مداخله رفتاردرمانی شناختی قرار گرفت و گروه کنترل صرفا مراقبت پزشکی معمول را دریافت کرد. ابزار اندازه گیری، مقیاس شادکامی کودکان سرطانی (MSCS) و پرسشنامه سنجش رفتار (BASC-۲) بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) و نرم افزار SPSS انجام شد. نتایج نشان داد که گروه آزمایش نسبت به کنترل، افزایش معناداری در نمرات شادکامی (F=۱۲.۷۶؛ p<۰.۰۱؛ Eta²=۰.۳۵) و رفتار سازگارانه (F=۹.۳۴؛ p<۰.۰۱؛ Eta²=۰.۲۹) و نیز کاهش معناداری در رفتار ناسازگارانه (F=۱۰.۲۵؛ p<۰.۰۱؛ Eta²=۰.۳۰) داشتند. یافته های پژوهش تاییدکننده تاثیر مثبت رفتار درمانی شناختی بر بهبود شادکامی و رفتار کودکان سرطانی است.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، کودکان سرطانی ، شادکامی ، رفتار سازگارانه ، رفتار ناسازگارانه