تاثیر تحول دیجیتال بر سرمایه گذاری ناکارآمد شرکت با نقش تعدیلگر محدودیت مالی و مدیریت سود

هدف این پژوهش بررسی تاثیر تحول دیجیتال بر سرمایه گذاری ناکارآمد در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران با تاکید بر نقش تعدیلگر محدودیت مالی و مدیریت سود است. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی شرکت های پذیرفته شده در بورس تهران در بازه زمانی ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۲ بوده و نمونه آماری شامل ۱۶۸ شرکت (۱۱۷۶ مشاهده شرکت-سال) با استفاده از روش غربالگری هدفمند انتخاب شد. داده ها با استفاده از مدل های رگرسیون حداقل مربعات معمولی (OLS) تحلیل شدند. متغیر سرمایه گذاری ناکارآمد از طریق مدل باقیمانده های سرمایه گذاری جدید، تحول دیجیتال با لگاریتم طبیعی تعداد کلمات مرتبط با دیجیتالی شدن در صورت های مالی، محدودیت مالی با شاخص KZ و مدیریت سود با مدل تعدیل شده جونز (۱۹۹۱) اندازه گیری شد. یافته ها نشان داد که تحول دیجیتال تاثیر مثبت و معناداری بر سرمایه گذاری ناکارآمد دارد (p<۰.۰۱). همچنین، محدودیت مالی و مدیریت سود به ترتیب با ضرایب تعاملی منفی و معنادار (p<۰.۰۱) رابطه بین تحول دیجیتال و سرمایه گذاری ناکارآمد را تعدیل می کنند، به طوری که در شرکت های با محدودیت مالی بالا یا سطح بالای مدیریت سود، این تاثیر کاهش می یابد. نتایج حاکی از آن است که تحول دیجیتال می تواند ناکارآمدی سرمایه گذاری را افزایش دهد، اما محدودیت مالی و مدیریت سود به عنوان مکانیسم های کنترلی عمل می کنند. پیشنهاد می شود مدیران شرکت ها با برنامه ریزی استراتژیک تحول دیجیتال و سیاست گذاران بورس با افزایش شفافیت اطلاعاتی، ناکارآمدی سرمایه گذاری را کاهش دهند.

کلیدواژه ها:

تحول دیجیتال ، سرمایه گذاری ناکارآمد ، مدیریت سود ، محدودیت مالی