عوامل موثر بر میزان خشونت خانگی علیه زنان و نگرش نسبت به آن: یک مطالعه مقطعی

مقدمه: خشونت علیه زنان و دختران یکی از شدیدترین مصادیق نابرابری جنسیتی است که اغلب به عنوان نقض حقوق بشر محسوب می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی شاخص های موثر بر میزان خشونت خانگی علیه زنان و نگرش نسبت به آن از دیدگاه کارکنان زن دانشکده علوم پزشکی اسدآباد انجام شد. روش ها: این مطالعه مقطعی در سال ۱۴۰۱ بر روی ۱۹۳ زن متاهل شاغل در دانشکده علوم پزشکی اسدآباد انجام گردید. نمونه ها به روش در دسترس انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده، پرسش نامه سنجش خشونت نسبت به زنان حاج یحیی و پرسش نامه بررسی نگرش نسبت به خشونت خانگی علیه زنان بود. داده ها در نرم افزار SPSS و سطح معنی داری کمتر از ۰۵/۰ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: میانگین میزان خشونت خانگی علیه زنان، ۷۵/۴ ± ۶۱/۳۶ و زیرمولفه های خشونت روانی، فیزیکی، جسمی و اقتصادی به ترتیب ۰۸/۲۰، ۲۰/۱۱، ۳۰/۳ و ۰۲/۲ به دست آمد و با شاخص های سن فرد، سن ازدواج، میزان تحصیلات زنان، تحصیلات همسر، محل زندگی، تعداد فرزندان، نحوه آشنایی فرد با همسرش، وضعیت مالی و سابقه ابتلای همسر به بیماری های روان پزشکی ارتباط معنی داری داشت (۰۵/۰ = P). همچنین، میانگین میزان نگرش زنان مورد بررسی به خشونت علیه زنان، ۵۱/۲ ± ۸۹/۳۷ و در دو زیرمولفه اثرات پیگیری خشونت خانگی و حمایت های قانونی خشونت خانگی به ترتیب ۲۹/۲۳ و ۶۰/۱۴ گزارش شد و با سن افراد، سن ازدواج، محل زندگی، تحصیلات همسر و شاهد خشونت بودن همسر در دوران کودکی رابطه معنی داری را نشان داد (۰۵/۰ = P). نتیجه گیری: با توجه به نقش موثر ویژگی های جمعیت شناختی زنان مورد بررسی و همسرانشان بر میزان خشونت خانگی علیه زنان و نگرش نسبت آن، اجرای برنامه های آموزشی با تکیه بر افزایش آگاهی عمومی، افزایش سطح تحصیلات آحاد جامعه، آموزش های قبل از ازدواج و فراهم سازی خدمات ارتقای سلامت روان در جامعه، می تواند در کاهش پدیده خشونت خانگی علیه زنان در آینده موثر باشد. انجام تحقیقات کیفی و مداخله ای در جوامع بزرگ تر در آینده توصیه می گردد.

کلیدواژه ها:

Domestic violence ، Attitudes ، Women ، خشونت خانگی ، نگرش ، زنان