پیش بینی رفتارهای خودآسیب رسان بر مبنای تحمل پریشانی و انعطاف پذیری شناختی با نقش میانجی تاب آوری در زنان طلاق گرفته

مقدمه: طلاق یکی از  وقایع پر تنش زندگی است که پیامدهای عمیقی بر سلامت روان همه افراد، به ویژه زنان، بر جای می گذارد. زنان پس از طلاق با فشارهای هیجانی، خانوادگی اقتصادی و اجتماعی مواجه می شوند. پژوهش حاضر با هدف پیش بینی رفتارهای خودآسیب رسان بر مبنای تحمل پریشانی و انعطاف پذیری شناختی با نقش میانجی تاب آوری در زنان طلاق گرفته انجام شد.  روش کار: روش مطالعه حاضر توصیفی– همبستگی است. جامعه آماری شامل زنان طلاق گرفته مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر سنندج در سال ۱۴۰۳ بود که ۲۰۰تن به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. جمع آوری داده ها با استفاده از پرسشنامه جمعیت شناختی، «سیاهه رفتارهای خودآسیب رسان» (Self-Injurious Behavior Inventory) و «مقیاس تحمل پریشانی» (Distress Tolerance Scale)، «مقیاس انعطاف پذیری شناختی» (Cognitive Flexibility Scale) و «مقیاس تاب آوری کانر- دیویدسون» (Conner-Davidson Resilience Scale)، بود.  روایی ابزارها به روش شاخص روایی محتوا و پایایی به روش همسانی درونی با محاسبه آلفا کرونباخ انجام شد. تحلیل  داده ها به وسیله نرم افزار اس پی اس اس نسخه ۲۶ انجام شد . یافته ها:  تحمل پریشانی و انعطاف پذیری شناختی هر ۲ پیش بین منفی و معنادار رفتارهای خودآسیب رسان هستند و در سطح (P=۰/۰۵) معنادار است. همچنین تاب آوری نقش میانجی معناداری در رابطه میان این ۲ متغیر با رفتارهای خودآسیب رسان ایفا کرد و در سطح (P=۰/۰۰۱) معنادار است.  نتیجه گیری: افزایش تاب آوری و ارتقای توانایی مدیریت هیجانات و انعطاف پذیری شناختی می تواند نقش مهمی در کاهش رفتارهای آسیب زا در زنان طلاق گرفته داشته باشد. لذا پیشنهاد می شود طراحی مداخلات آموزشی و روانشناختی با محوریت تاب آوری و انعطاف پذیری شناختی به عنوان رویکردی موثر در حمایت از این گروه جمعیتی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Resilience ، Distress Tolerance ، Cognitive Flexibility ، Self-Harming Behaviors ، Divorced Women. ، تاب آوری ، تحمل پریشانی ، انعطاف پذیری شناختی ، رفتارهای خودآسیب رسان ، زنان طلاق گرفته.