یک رویکرد نزدیک به بهینه به منظور برنامه ریزی یک مانور پیشران پیوسته با درنظرگیری اغتشاش پخیدگی زمین

این مقاله به ارائه یک رویکرد نوین برای طراحی بهینه مسیر انتقال مداری یک ماهواره با رانش پیوسته می پردازد. در این پژوهش، زاویه نشانه روی پیشران به عنوان پارامتر کنترلی با استفاده از سری فوریه محدود تقریب زده شده و ضرایب سری فوریه از طریق الگوریتم ژنتیک انتخاب شده است. هدف از این بهینه سازی، تضمین رسیدن به موقعیت مطلوب در مدار نهایی و تحقق شرایط مماسی در نقاط ورود و خروج جهت کاهش میزان پیشران مصرفی است. مزیت روش پیشنهادی، توانایی آن در لحاظ کردن اغتشاشات مداری، مانند اثر پخیدگی زمین، بدون افزایش قابل توجه پیچیدگی محاسبات است. مدل پیشنهادی همچنین نیازی به تعیین تعداد چرخش های مداری از پیش ندارد؛ بنابراین انعطاف پذیری بالایی در طراحی ماموریت دارد. نتایج عددی به دست آمده و شبیه سازی های انجام شده نشان می دهند که این روش، دقت و کارایی مناسبی در انتقال بین مدارهای مختلف دارد. همچنین، تحلیل عملکرد این روش در برابر تغییرات پارامترهایی نظیر نیروی رانش و شرایط اولیه مداری، نشان دهنده پایداری و قابلیت تطبیق بالای آن است. در مجموع، این مقاله یک چارچوب کارآمد برای طراحی مانورهای رانش پیوسته در ماموریت های فضایی ارائه داده است که به کاهش مصرف سوخت، کاهش زمان انجام عملیات و بهینه سازی هزینه های کلی ماموریت منجر شده است. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . -

کلیدواژه ها:

Continues-Thrust Maneuver ، Genetic Algorithm ، Near-Optimal Approach ، Oblate Perturbation ، Trajectory Design