تحلیل تاثیر نوزادان مجازی بر نهاد خانواده و امر فرزندآوری

امروزه پیشرفت سریع فناوری های نوین از جمله هوش مصنوعی، باعث پیدایش پدیده هایی شده که مرز میان واقعیتهای عینی و فضای مجازی را به تدریج کمرنگ کرده است. از همین رو یکی از پدیده هایی که در سال های اخیر مورد توجه قرار گرفته، "نوزادان مجازی" است که بی تردید چشم اندازهای نوینی در تعامل انسان و فناوری ایجاد میکند. این نوزادان علی رغم اینکه توسط رایانه ساخته می شوند اما از آن جهت که قابلیت هایی همچون دیدن، شنیدن، واکنشگری، یادگیری و همچنین رشد تدریجی دارند، از نوزادانی که در دنیای واقعی هستند متمایز نخواهند بود. چنین موجودیت های دیجیتالی علی رغم اینکه در ظاهر ماهیتی فناورانه دارند اما در عمل تاثیرات بسیاری از حیث روانشناختی، اجتماعی و حقوقی بر نهاد خانواده می گذارند که بی توجهی به آنها می تواند پیامدهای غیرقابل جبرانی داشته باشد. نگارنده در پژوهش حاضر ضمن حفظ بی طرفی علمی، با توصیف و تببین دقیق ایده ی خلق نوزادان مجازی به عنوان یک پدیده ی نوظهور مبتنی بر هوش مصنوعی، درصدد ایجاد فهم عمیق و درک درستی از موضوع برای مخاطب میباشد و پس از شناسایی ظرفیت ها و چالش های این پدیده، تلاش می کند با اتخاذ نگاهی سیاست گذارانه، امکان تنظیم گری حقوقی آن را در پرتو حقوق داخلی مورد ارزیابی قرار دهد. یافته های پژوهش حاکی از آن است که نوزادان مجازی می توانند دارای کارکردهای مثبت آموزشی و عاطفی در خانواده باشند اما فقدان چارچوب حقوقی مشخص و عدم مداخله سنجیده قانونگذار ممکن است به تضعیف روابط عاطفی واقعی در خانواده، ایجاد دلبستگی های جایگزین، تقلیل انگیزه های فرزندآوری و نهایتا کاهش جمعیت منجر شود. بر این اساس، تدوین رویکردی جامع برای تنظیم گری و ارزیابی آثار بلندمدت نوزادان مجازی بر پویایی های جمعیتی و کارکردهای نهاد خانواده ضروری است.

کلیدواژه ها:

نوزادان مجازی ، هوش مصنوعی ، خانواده ، فرزندآوری