<span lang="FA">نقش دانش محیط زیستی در رابطه مدیریت منابع انسانی سبز با توانمندی سبز

همگرایی در مسائل محیط زیستی مرتبط با گرمایش جهانی، آلودگی محیط زیستی، افزایش کربن، ضایعات بی رویه و غیره، سازمان های تجاری را وادار به اصلاح عملکرد محیط زیستی به روشی سبزتر برای فشرده سازی اثرات نامطلوب بر محیط زیست کرده است. در این راستا مدیریت منابع انسانی با شکل دادن به رفتار کارکنان به توسعه فرهنگ سازگار با محیط زیست کمک می کند. از این رو هدف مطالعه، بررسی نقش دانش محیط زیستی بر رابطه مدیریت منابع انسانی سبز با توانمندی سبز در نظر گرفته شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر شیوه گردآوری، توصیفی و از نوع پیمایشی است. ۳۶۰ نظرسنجی از ۳۰ بانک بدون سوگیری جنسیتی و با روش نمونه گیری هدفمند غیراحتمالی به دلیل نامتناهی بودن جامعه با تکنیک G*power جمع آوری و جهت پردازش داده ها از رویکرد دو مرحله ای مدل سازی معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج نشان داد: دانش محیط زیستی ارتباط بین مدیریت منابع انسانی سبز و توانمندی سبز را تقویت و تایید نمی کند. جو طرفدار محیط زیست و تعامل سبز، نقش مهمی در شکل دادن به فعالیت های دوستدار محیط زیست کارکنان دارد. توانمندسازی سبز، نقش بازدارندگی (بافری) زیادی در رابطه بین مدیریت منابع انسانی سبز و رفتار درون نقشی کارکنان دارند. اثر میانجی توانمندسازی سبز در رابطه مدیریت منابع انسانی سبز و رفتار فرانقشی کارکنان به اندازه کافی قابل توجه و معنی دار است. از این رو سازمان ها و نهادهای نظارتی بر توانمندسازی و مشارکت کارکنان بیشتر تاکید دارند. چرا که توانمندسازی سبز ،کارکنان را قادر می سازد تا سیاست های سازمانی را در زندگی عادی به عنوان بخشی از رفتار فرانقشی خود اتخاذ کنند.

کلیدواژه ها:

توانمندسازی سبز ، دانش محیط زیستی ، رفتار دوستدار محیط زیست ، مدیریت منابع انسانی سبز