ضمانت مشروط در حقوق تجارت بین الملل و مقایسه آن با نهادهای حقوق داخلی؛ با تاکید بر مقررات اتاق بازرگانی بین المللی

شیاع ضمانت ها در مبادلات اقتصادی، موسسات اقتصادی را بر آن داشته که جهت کسب سود به این عرصه ورود کنند. چنین ضمانت هایی به لحاظ داشتن وصف استقلال از عقد مبنا، از عقد ضمان سنتی فاصله می گیرد؛ با این حال در عرصه تجارت ممکن است ضمانت های غیر مستقل و تبعی نیز صادر شود؛ به گونه ای که اتاق بازرگانی بین المللی اقدام به وضع مقررات متحدالشکل کرده است. وصف فرعی این ضمانت نامه ها، آنها را به عقد ضمان در حقوق داخلی نزدیک می نماید و با ضمان سنتی و فقهی مشابهت بیشتری دارد؛ بدین ترتیب که هر دو فاقد وصف استقلال بوده و مبتنی بر وجود پیشینی یک دین است. این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی با موضوع ضمان در تجارت بین الملل و حقوق ایران صورت گرفته و در تفاوت میان ضمانت مشروط و سنتی، نتیجه می گیرد که اولی عقدی سه طرفه است و دومی میان ضامن و مضمون له منعقد می شود؛ در ضمانت مشروط شرط تعلیق پذیرفته شده، اما ضمانت از معدود عقودی است که مقنن تعلیق در آن را باطل شمرده است. سرانجام آن که، عقد ضمان از نمونه های برجسته عقود مسامحه ای است؛ در حالی که ضمانت مشروط کاملا مبتنی بر مغابنه است.

کلیدواژه ها:

اتاق بازرگانی بینالمللی ، حقوق تجارت بینالملل ، حقوق ایران ، ضمانت مشروط ، ضمان عقدی