تحولات نظام قراردادی درپرتو قراردادهای خوداجرا

پدیده موسوم به قرارداد هوشمند از جمله موضوعات فناورانه ای محسوب می شود که طی سالیان اخیر در محافل علمی و رسانه ای توجه زیادی را به سوی خود جلب نموده است. مطالعه حاضر که با بهره گیری از روش توصیفی- تحلیلی و با رویکرد مقایسه ای به مدد ابزارهای کتابخانه ای و اینترنت انجام گردیده است، بر بیان آثار تحولی قراردادهای خود اجرا تمرکز نموده است. پرسش اصلی که پژوهش حاضر درصدد یافتن پاسخی مناسب برای آن می باشد، این است که نوآوری مذکور تا چه میزان قادر است ساختار شکلی و ماهوی قراردادها را متحول نماید. یافته ها حکایت از این دارد که عدم دقت در زمینه کاربرد دقیق کلمات و واژگان تخصصی مانند هوش مصنوعی، بلاک چین و حتی قرارداد، از جمله عوامل بازدارنده در شناخت دقیق پدیده مذکور است؛ دگرگونی در ساختارهای زبانی و دستوری قراردادها، حاکم نمودن منطق شرطی، کاهش تاثیرات افکار واحساسات مخرب انسانی و کاهش وابستگی به قدرت عمومی در فرایند اجرای قراردادها از اهم تحولات شکلی و ماهوی است که در پرتو الگوواره قراردادهای هوشمند حاصل شده است و الگوواره مذکور به رغم برخورداری از ظرفیت ها و توانمندی های پیش گفته، به علت پیچیدگی بیش از حد، با اقبال عمومی مواجه نشده است.

کلیدواژه ها:

قرارداد هوشمند ، خود اجرایی ، تمرکز زدایی ، اجرای خصوصی ، انتشار قرارداد ، بلاکچین ، قراردادهای زنجیره ای