از سکوت تا روایت؛ تحلیل جنبش «من هم» (می تو) به مثابه عدالت روایی

این پژوهش با تمرکز بر مفهوم «عدالت روایی»، به واکاوی دستاوردها و چالش های جنبش «من هم» می پردازد. این جنبش با برجسته ساختن حق روایتگری قربانیان خشونت جنسی، به یک کنش سیاسی و جمعی تبدیل شد. با اینحال، این مقاله با رویکردی تحلیلی-توصیفی نشان می دهد که این حرکت، با وجود دستاوردهای گفتمانی، اغلب در مرحله «افشاگری» باقی مانده و با پارادوکسی بنیادین در عدالت کیفری روبرو شده است: تقابل میان حق بر شنیده شدن قربانی و حق بر بی گناه فرض شدن متهم. این پژوهش با نقد راه حل تاریخی، یعنی سرکوب یا خاموش کردن روایت ها به سود فرض برائت، نتیجه می گیرد که رویکرد منصفانه، در برقراری توازنی نهفته است که به نحوی نسبتا مطلوب هر دو حق را تضمین نماید. نظام عدالت کیفری موظف است از حق بنیادین برائت و لزوم اثبات اتهام ورای هرگونه شک معقول، حمایت کند؛ همان طور که باید حق بنیادین قربانیان را برای شنیده شدن و دادخواهی به رسمیت بشناسد. این الگوی پیشنهادی، گرچه یقینا تمام پیچیدگی ها را حل نمی کند، دست کم به جای بستن این پارادوکس به سود یک طرف، آن را به شکلی مسئولانه و عادلانه «باز» نگه می دارد.

کلیدواژه ها:

جنبش من هم ، عدالت روایی ، خشونت جنسی ، زنان بزه دیده ، اثبات کیفری ، افترا