همگرایی قومی و امنیت پایدار در ایران: نقش میانجی گرانه سرمایه اجتماعی، الزامات سیاستی و چالش های پیش رو

تنوع قومی در ایران، ضمن ایجاد فرصت های فرهنگی، چالش هایی برای انسجام ملی و امنیت پایدار به همراه دارد. هدف اصلی پژوهش، ارزیابی تاثیر همگرایی قومی بر ابعاد امنیت پایدار و سنجش نقش سرمایه اجتماعی، با استفاده از روش ترکیبی است. روش تحقیق شامل گردآوری داده های کمی از طریق پیمایش و مقیاس فاصله گذاری اجتماعی بوگاردوس بود که با استفاده از روش های آماری تحلیل گردید، همچنین، داده های کیفی از طریق مصاحبه با ۳۰ نفر از نخبگان و تحلیل محتوای اسناد، جمع آوری شدند. جامعه آماری شامل گروه های مختلف قومی در ایران بود و حجم نمونه (کمی ۴۰۰ مورد و کیفی ۳۰ نفر) به صورت هدفمند انتخاب شد. اعتبار و پایایی ابزارهای تحقیق از طریق آزمون های مناسب تایید گردید. یافته ها نشان دادند که بین همگرایی قومی و امنیت پایدار، رابطه ای معنادار و مثبت وجود دارد و سرمایه اجتماعی نقش میانجی گرانه ای ایفا می کند. ارزش های مشترک فرهنگی و دینی، تاریخ مشترک و منافع ملی، بسترهای اصلی همگرایی هستند. بااین حال، نابرابری های ساختاری، ضعف در حکمرانی منطقه ای و مداخلات خارجی به عنوان چالش های اصلی شناسایی شدند. در نهایت، راهکارها و الزامات سیاستی برای ارتقای همگرایی قومی از طریق سیاست های توسعه متوازن، تقویت نهادهای مدنی، افزایش مشارکت مردمی، ارتقای سواد رسانه ای، مقابله هوشمند با پروپاگاندا و تقویت هویت ملی فراگیر پیشنهاد گردید.

کلیدواژه ها:

امنیت پایدار ، سرمایه اجتماعی ، همگرایی قومی ، هویت ملی فراگیر