فضای سایبری؛ سیستم کنترل خودکار مصنوعی اجتماعی

فضای سایبری با ایجاد گونه ای جدید از تعاملات انسان ها از طریق ماشین ها و فناوری های رایانه ای، یک سیستم انسان-ماشین گسترده را شکل داده است. علیرغم تاثیر شگرف تحولات سایبری بر جوانب مختلف زندگی بشر، مواجهه با این پدیده و مدیریت موثر آن به عنوان امری چالش برانگیز مطرح است. از مهم ترین پیش نیازهای مواجهه و مدیریت موثر تحولات مذکور، وجود شناخت صحیح و مشترک از فضای سایبری در میان همه ی بازیگرانی است که بر فضای سایبری تاثیر گذاشته و یا از آن تاثیر می پذیرند. با وجود شناخت های مختلف ارائه شده برای فضای سایبری، اما این شناخت ها به دلیل عدم توجه به ریشه های علمی پیدایش این پدیده ی فناورانه، درکی ناقص از پدیده ارائه داده و نمی توانند همه ی جوانب آن را بشناسانند. در راستای این ریشه یابی، مقاله ی حاضر به دنبال پاسخ به این سوال است که مفهوم سایبر چیست و با درک این مفهوم چه شناختی از فضای سایبری حاصل می گردد؟ این مقاله یک پژوهش بنیادی از نوع کیفی بوده که به روش تحلیل مفهومی انجام شده است و از روش مشاهده ی اسنادی برای گردآوری اطلاعات استفاده می کند. بدین منظور اطلاعات از پایگاه های معتبر علمی و با استفاده از روش نمونه گیری گلوله برفی گردآوری شده است و پس از فیش برداری از منابع، با مقوله بندی اطلاعات به تحلیل مفهومی آنها پرداخته شده است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که فناوری سایبر، تحقق مصنوعی و ماشینی علم سایبرنتیک بوده و کاربرد اجتماعی این فناوری، فضای سایبری را شکل می دهد و در نتیجه باید فضای سایبری را به عنوان سیستم کنترل خودکار مصنوعی اجتماعی شناخت.

کلیدواژه ها:

فضای سایبری ، سایبر ، سایبرنتیک ، سیستم انسان-ماشین ، کنترل خودکار اجتماعی