الگوی حکمرانی سایبری در جمهوری اسلامی ایران

در عصر فضای سایبری تحولات شگرفی در شیوه تعاملات انسان ها به واسطه فناوری ها و ابزارهای نوظهور رقم خواهد خورد. بطوریکه توجه به این تحولات در عرصه اداره امور عمومی رویکرد جدیدی به حکمرانی را ضروری می سازد. اگرچه بکارگیری ظرفیت های فضای سایبری برای بازآفرینی شیوه های حکمرانی متناسب با این عصر حائز اهمیت است، اما توجه به تغییرات فرهنگی که از طریق فناوری های نوظهور تحمیل می شود و هدایت موثر آثار فضای سایبری برای حفظ و تقویت ارزش های بومی در نظام حکمرانی از اهمیت بالاتری برخوردار است. در همین راستا پژوهش حاضر پیرامون پاسخ به سوال اصلی "الگوی حکمرانی سایبری در جمهوری اسلامی ایران چیست؟" شکل گرفته است. ضمن مطالعه اسناد کتابخانه ای، گردآوری داده های تکمیلی در بخش کیفی از طریق مصاحبه و در بخش کمی از طریق پرسشنامه صورت گرفت. تجزیه و تحلیل اطلاعات در بخش کیفی با استفاده از روش داده بنیاد و در بخش کمی با استفاده از معادلات ساختاری و از طریق نرم افزار SmartPLS انجام شد. بعد از اعتباریابی و اطمینان از داده ها، ابعاد، مولفه ها و شاخص های حکمرانی سایبری در قالب مقوله های علی(معنویت، سرمایه ملی، سلامت و رفاه، استعداد دیجیتال، سلامت دیجیتال)، زمینه ای(زیرساخت، قابلیت های فناورانه، ساختار دیجیتال، قانون گذاری)، پدیده محوری، مداخله گر(ذیربطان، استقلال، آموزش و پرورش، پذیرش حکمرانی سایبری)، راهبردها(مدیریت فرایند دیجیتال، استقرار و توسعه اکوسیستم، امنیت سایبری، مشارکت ذیربطان، حکمرانی محتوا، اقتصاد دیجیتال) و پیامدها(تجربه دیجیتال ذیربطان، هم آفرینی ارزش، محصولات و خدمات نوظهور، آرمان های مشترک، تقویت ارزش های بومی) احصاء و در نهایت الگوی جمهوری اسلامی ایران در پارادایم داده بنیاد ترسیم گردید.

کلیدواژه ها:

حکمرانی ، فضای سایبر ، امور فرهنگی- اجتماعی ، جمهوری اسلامی ایران