طراحی الگوی بومی دانشجویاری در نظام آموزش عالی ایران

هدف: هدف این پژوهش، طراحی الگوی بومی کوچینگ آکادمیک در نظام آموزش عالی ایران با اتکا به شواهد علمی و دیدگاه های خبرگان است. روش: این پژوهش با رویکرد کیفی چندمرحله ای در دو فاز انجام شد. در فاز نخست، مرور سیستماتیک ادبیات پژوهش مبتنی بر دستورالعمل PRISMA انجام شد و منابع علمی منتخب داخلی و خارجی در حوزه کوچینگ آکادمیک، مورد تحلیل محتوای کیفی قرار گرفت. در فاز دوم، داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۲۲ نفر از خبرگان، اعضای هیئت علمی و دانشجویان گردآوری و با استفاده از تحلیل کیفی، کدگذاری و تفسیر شدند. یافته ها: نتایج پژوهش به استخراج الگویی چندبعدی، چندسطحی و پویا از کوچینگ آکادمیک منجر شد که شامل چهار بعد اصلی اهداف، محتوا، فرآیندها و پیامدها است. این الگو با دربرگرفتن مولفه ها و شاخص های مرتبط با ابعاد فردی–روان شناختی، آموزشی، پژوهشی، حرفه ای و فرهنگی–اجتماعی، نقش کوچینگ آکادمیک را به عنوان یک مداخله حمایتی–توسعه ای در آموزش عالی تبیین می کند. نتیجه گیری: اجرای اثربخش این الگو می تواند به بهبود عملکرد تحصیلی، افزایش خودکارآمدی، کاهش اضطراب تحصیلی، ارتقای رضایت از تجربه دانشگاهی و افزایش ماندگاری دانشجویان منجر شود. الگوی پیشنهادی، با توجه به ویژگی های ساختاری و فرهنگی نظام آموزش عالی ایران، می تواند به عنوان چارچوبی راهبردی برای طراحی، استقرار و نهادینه سازی برنامه های کوچینگ آکادمیک در دانشگاه ها مورد استفاده قرار گیرد و مبنایی برای توسعه سیاست ها و برنامه های حمایتی دانشجویی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

academic coaching ، higher education ، qualitative study ، student support ، کوچینگ آکادمیک ، آموزش عالی ، پژوهش کیفی ، حمایت از دانشجویان