شناسایی چالش های بین المللی سازی آموزش عالی ایران

هدف: بین المللی سازی آموزش عالی به عنوان یکی از روندهای اصلی تحول دانشگاه ها در قرن بیست ویکم شناخته می شود. پژوهش حاضر با هدف ترکیب نظام مند و تفسیری ادبیات پژوهشی موجود در زمینه بین المللی سازی آموزش عالی در ایران، با اتخاذ رویکرد فراترکیب، در پی شناسایی و ارائه ی تصویری کلان و یکپارچه از چالش های موجود در این مسیر است. روش: رویکرد پژوهش، کیفی و از روش فراترکیب هفت مرحله ای سندلوفسکی و باروسو (۲۰۰۶) استفاده شده است. میدان پژوهش شامل مطالعات پژوهشی انجام شده در سطح داخل کشور در سال۱۴۰۴، در بازه زمانی ۱۳۸۴ تا ۱۴۰۴ بود که ۴۸ پژوهش را در بر می گرفت که از این میان ۱۶ سند برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. به منظور تحلیل داده ها از روش تحلیل مضمون استفاده شد که به استخراج ۳۰۶ مضمون پایه، ۲۹مضمون سازمان دهنده و ۲مضمون فراگیر انجامید. کیفیت و اعتبار مقالات اولیه با استفاده از برنامه ارزیابی مهارت های حیاتی(CASP) تایید شد و روایی و پایایی کدهای استخراج شده نیز از طریق بازبینی و اعمال نظرات تخصصی خبرگان به دست آمد. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که مهم ترین چالش های نظام آموزش عالی ایران در زمینه بین المللی سازی شامل ۱. انسداد ساختاری و حکمرانی در مواجهه با الزامات جهانی شدن و ۲. گسست عملکردی و موانع تعاملی در زنجیره ارزش بین المللی سازی است. نتیجه گیری: نتایج حاکی از آن است که چالش های بین المللی سازی آموزش عالی ایران در چرخه ای معیوب ناشی از انسداد ساختاری و حکمرانی متمرکز و گسست عملکردی در زنجیره ارزش قرار دارد. بروز چنین وضعیتی، نظام آموزشی را در برابر تغییر، مقاوم و با الزامات جهانی ناسازگار ساخته است. برای گسست این چرخه، گذار از حکمرانی متمرکز به سمت مدل های شبکه ای و تفویض اختیار نهادی واقعی به دانشگاه ها، همراه با ایجاد پیوندهای کارکردی یکپارچه در فرآیندهای جذب، آموزش و پژوهش بین المللی، به عنوان دو محور راهبردی کلیدی پیشنهاد می شوند.

کلیدواژه ها:

Internationalization ، Challenges ، Meta-synthesis ، Iranian Higher Education ، بین المللی سازی ، چالش ها ، فراترکیب ، آموزش عالی ایران