مطالعه پیامدهای پذیرش فناوری های کشاورزی هوشمند با نقش تعدیلگر سیاست ها و مقررات دولتی

بخش کشاورزی یکی از حوزه هایی است که فناوری های کشاورزی هوشمند در آن کاربرد زیادی دارند. فناوری های کشاورزی هوشمند پتانسیل تجزیه و تحلیل داده های کشاورزی را در مقیاسی ارائه می دهند که قبلا امکان پذیر نبود. پذیرش فناوری های کشاورزی هوشمند پتانسیل بهبود بهره وری و سودآوری در کشاورزی را دارد و در عین حال پایداری را نیز بهبود می بخشد. دستیابی به این پتانسیل نه تنها به پیشرفت تکنولوژی نیاز دارد، بلکه نیازمند درک دقیق پیامدهایی است که پذیرش فناوری های کشاورزی هوشمند بر آنها تاثیر می گذارد. با توجه به توضیحات مذکور، پراکندگی پژوهش های قبلی و نبود نگاه جامع، هدف پژوهش حاضر، مطالعه پیامدهای پذیرش فناوری های کشاورزی هوشمند با نقش تعدیلگر سیاست ها و مقررات دولتی است. جامعه آماری پژوهش شامل مدیران، کارشناسان و خبرگان حوزه کشاورزی هوشمند در استان تهران و البرز است. یکی از روش های تعیین حداقل حجم نمونه، روش نسبت تعداد اعضای نمونه به تعداد سوالات مدل پژوهش یا نظریه N:q است که حداقل نسبت پیشنهادی توسط جکسون است. بر همین اساس با توجه به تعداد گویه های پرسش نامه (۲۷ سوال)، حجم نمونه ۲۷۰ نفر برآورد شد. ابزار گردآوری داده ها پرسش نامه است. روایی پرسشنامه به صورت تشخیصی، هم گرا و واگرا و پایایی پرسشنامه نیز با ضریب آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی بررسی شد. آزمون مدل پژوهش بر اساس روش حداقل مربعات جزئی و به کمک نرم افزار Smart - PLS ۳ انجام شد. نتایج تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که پذیرش فناوری های کشاورزی هوشمند بر پیامدهای نیروی کار، اقتصادی و زیست محیطی تایر مثبت و معنادار دارد. علاوه بر این، سیاست ها و مقررات دولتی در ارتباط بین پذیرش فناوری های کشاورزی هوشمند و پیامدهای نیروی کار، اقتصادی و زیست محیطی نقش تعدیلگر مثبت دارد.

کلیدواژه ها:

پذیرش فناوری ، پیامدهای اقتصادی ، پیامدهای زیست محیطی ، پیامدهای نیروی کار ، کشاورزی هوشمند