امکان سنجی استفاده از فناوری مدل سازی ساختمان در مدیریت پروژه های عمرانی در ایران

در راستای بهبود وضعیت مدیریت پروژه های عمرانی در ایران و استفاده احتمالی از فن آوری مدل سازی اطلاعات در مهندسی عمران به خصوص ساختمان سازی این پژوهش روش تحقیق ترکیبی با طرح همسوسازی و مدل همگرا استفاده شده است. برای ارزیابی اولیه فناوری مدل سازی اطلاعات و مقایسه آن با روش های سنتی، مطالعه موردی شامل یک پروژه سازه بتن آرمه و یک پروژه سازه فولادی چندطبقه به کمک نرم افزارهای فناوری مدل سازی ساختمان ، بررسی شده است و در بخش کیفی داده ها با استفاده از روش مطالعه منابع ، مطالعه موردی و پدیدارشناسی (ابزار مصاحبه) جمع آوری شده و پدیدارشنایی تحقیق با استفاده از مصاحبه ساختار یافته، انجام شده است؛ داده های حاصل از این روش با استفاده از نرم افزار MAXQDA کدگذاری، مقوله بندی و با ارائه مدل نظری، بین مقوله ها ارتباط منطقی برقرار شده است. در بخش کمی پژوهش، داده ها با استفاده از ابزار پرسش نامه استاندارد با پایایی و روایی قابل قبول جمع آوری شده است. تحلیل نتایج پرسش نامه ها با استفاده از نرم افزار SPSS اتجام شده است. تلبیق نتایج از وضعیت فعلی صنعت ساخت و ساز ایران نشان می دهد، استفاده از فناوری مدل سازی ساختمان به جای روش های سنتی می تواند باعث بهبود مدیریت پروژه های عمرانی گردد. همچنین، شناخت مزایای بالقوه فناوری مدل سازی فن آوری ساختمان باعث کاهش هزینه و زمان اجرای پروژه ها می شود ، اما مهمترین چالش های این فناورری در بخش های فنی، حقوقی و سازمانی در این پژوهش ارزیابی شده است که ناشی از فقدان زیرساخت های کافی، نبود قرارداد جامع حقوقی برپایه این فناوری و مقاومت کارفرمایان و شرکت های عمرانی کوچک می باشد.

کلیدواژه ها:

فناوری مدل سازی اطلاعات ساختمان ، روش های سنتی ، مدیریت پروژه های عمرانی