بررسی تاثیرپذیری عوامل موثر در جابه جایی جانبی و برآمدگی سطحی طی عملیات تونل زنی به روش لوله رانی دوغابی

در این مقاله ، با در نظر گرفتن عملیات لوله رانی در خاک نرم و زیر سطح آب زیرزمینی به عنوان زمینه مهندسی ، تغییر شکل زمین در راستای مختلف همچنین برآمدگی سطح زمین با استفاده از شبیه سازی عددی بررسی شد. این مطالعه بر روی عواملی که عمدتا بر جابه جایی زمین تاثیر دارد ازجمله قطر فضای حفاری ، عمق قرارگیری ، فشار تزریق دوغاب، فشار صفحه حفاری ، مدول کشسان خاک، زاویه اصطکاک و چسبندگی متمرکز بوده است . هدف از این پژوهش ارائه یک مبنای نظری جهت کنترل و کاهش تغییر شکل زمین طی عملیات لوله رانی می باشد. شبیه سازی عددی با استفاده از نرم افزار عددی المان محدود پلکسیس (Plaxis ) و با در نظر گرفتن مطالعه موردی انجام گرفت . در ادامه تاثیر هر یک از پارامترها در الگوی تغییر شکل زمین در سه راستا نیز تخمین میزان برآمدگی ها و محل دقیق آن ها مورد بررسی قرار گرفت . رابطه هر یک از پارامترها با جابه جایی جانبی زمین برآورد شد و درنهایت تاثیر هر یک از عوامل مختلف با استفاده از آنالیز حساسیت سنجیده شد و شاخص حساسیت هرکدام مشخص گردید. نتایج نشان می دهد که قطر فضای حفاری بیشترین حساسیت و فشار تزریق دوغاب کمترین حساسیت را نسبت به سایر متغیرها در جابه جایی جانبی زمین دارد. بنابراین بایستی دقت و صحت بیشتری در برآورد نمودن آن ها در مطالعات اولیه به کار گرفته شود. حداکثر برآمدگی سطح زمین حدود ۸ متر به عبارتی (۲.۴D) جلوتر از سینه کار رخ می دهد و سپس به تدریج با نزدیک شدن به محل حفاری شده کاهش می یابد. با ۳ برابر شدن فشار تزریق دوغاب نیز جابه جایی جانبی (ux) تقریبا ۱۴ برابر خواهد شد.

کلیدواژه ها:

لوله رانی دوغابی ، جابه جایی جانبی ، برآمدگی سطحی ، آنالیز حساسیت.