تحولات کیفر حبس در ایران معاصر با تمرکز بر رویکرد نئوکلاسیک جامعه شناسی فرهنگ

حبس افزون بر پدیده قانونی، پدیده ای اجتماعی و فرهنگی است، بنابراین برای درک دقیق تحولات آن، باید از چارچوب های صرف حقوقی فراتر رفت. رویکرد نئوکلاسیک جامعه شناسی فرهنگ، با تاکید بر جنبه نمادین مجازات، آن را به عنوان یک نهاد اجتماعی و نمادی از تحولات فرهنگی در ایران معاصر می نگرد. براساس این چارچوب ادراکی، تحولات صورت گرفته در دوران های مختلف در حوزه نظام مجازات ها، نمایانگر تغییراتی عمیق در لایه های زیرین و پنهان فرهنگ جامعه است. پژوهش حاضر درتلاش است تا با تکیه بر روش جامعه شناسی فرهنگ و به طور خاص، تمرکز بر رویکرد نئوکلاسیک این حوزه ادراکی، علت افزایش و کاهش توجه به کیفر حبس در ایران معاصر-از صد سال پیش تاکنون- را کالبدشکافی کرده و ابعاد اجتماعی و فرهنگی موثر بر این تغییرات را موردتحلیل و بررسی قراردهد. در نهایت، این پژوهش نشان می دهد که تحولات فرهنگی و اجتماعی در جامعه، به صورت مستقیم بر معانی کیفر حبس به مثابه یک نماد تاثیرگذار می باشد؛ به گونه ای که این نوع از کیفر به عنوان مجازاتی رسمی در دوران نظام سیاسی پهلوی به تدریج دچار تغییرات معناشناختی شده و در دوره های مختلف، از نو مورد توجه و بازبینی قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

کیفر حبس ، جامعه شناسی فرهنگ ، رویکرد نئوکلاسیک ، نماد ، ایران معاصر