رابطه مدیریت تعارض منافع و سلامت اداری با نقش میانجی نهاد نظارتی (مورد مطالعه: دادگستری کل استان تهران)

پژوهش حاضر باهدف شناسایی رابطه مدیریت تعارض منافع و سلامت اداری با نقش میانجی نهاد نظارتی در دادگستری کل استان تهران انجام شد. جامعه آماری پژوهش مذکور، شامل کلیه قضات شعب مجتمع های قضایی استان تهران، به تعداد ۱۸۹۷ نفر بود. حجم نمونه باتوجه به جدول مورگان ۳۲۰ نفر می باشد. به منظور انتخاب افراد از روش نمونه گیری تصادفی استفاده شده است. گردآوری داده ها از طریق سه پرسش نامه ی استاندارد سلامت اداری هوی و همکاران (۱۹۸۷)، مدیریت تعارض منافع پوتنام و ویلسون (۲۰۱۵) و نهاد نظارتی (کنترل سازمانی) آنتونی و همکاران (۱۹۸۹) انجام شده است. در این پژوهش از رویکرد مدل سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی استفاده شد. نتایج حاصل از آزمون الگوی ساختاری نشان داد که مدیریت تعارض منافع بر سلامت اداری در دادگستری تاثیر مثبت و معناداری دارد(=۰/۴۴۳ R۲). همچنین نقش نهاد نظارتی بر سلامت اداری(=۰/۷۶۱ R۲) (ضریب مسیر=۰.۷۶۱) و بر مدیریت تعارض منافع(=۰/۵۵۶ R۲) (ضریب مسیر=۰.۵۵۶) تاثیر مثبت و معناداری داشته است. به عبارت دیگر، ایفای نقش اثربخش نهادهای نظارتی در کنترل و پایش عملکرد دادگستری می تواند به بهبود مدیریت تعارض منافع و درنتیجه ارتقای سلامت اداری در این نهاد بینجامد. فراتر از این، یافته ها حاکی از نقش میانجی نهاد نظارتی در رابطه بین مدیریت تعارض منافع و سلامت اداری بود(=۰/۴۲۳ VAF) . به این معنا که نقش این نهادها می تواند از طریق تقویت مدیریت تعارض منافع، به بهبود سلامت اداری در دادگستری کمک کند. در مجموع، نتایج این پژوهش بر ضرورت توجه به مدیریت تعارض منافع و تقویت جایگاه نهادهای نظارتی در دستگاه قضایی برای ارتقای سلامت اداری تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

تعارض منافع ، سلامت اداری ، مدیریت تعارض منافع ، نهاد نظارتی ، دادگستری