طراحی الگوی آموزشی برای ترویج صلح از طریق آموزش تاریخ

پیشینه و اهداف: آموزش تاریخ در نظام های آموزشی معمولا بر انتقال دانش و حفظ رویدادهای گذشته متمرکز است و کمتر به پرورش بینش انسانی و نگرش صلح طلبانه توجه دارد. پژوهش حاضر با هدف طراحی الگوی آموزشی برای ترویج صلح از طریق آموزش تاریخ با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی انجام شد. روش ها : جامعه پژوهش شامل اساتید و معلمان تاریخ است که با نمونه گیری هدفمند بر اساس تجربه تدریس و توانمندی در تربیت صلح جو، تا رسیدن به اشباع نظری ۱۵ نفر از آنها به عنوان نمونه انتخاب شد. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته جمع آوری و صحت آنها با مرور اعضا تایید شد. روایی ابزار از طریق شاخص های CVR و CVI و همگرایی با یافته های پژوهش های مشابه تضمین و پایایی آن با بازبینی مکرر مصاحبه ها، کدگذاری توسط پژوهشگر و تحلیل مستقل دو کدگذار دیگر تامین شد و تحلیل داده ها با روش شش مرحله ای تحلیل مضمون براون و کلارک انجام شد. یافته ها: بر اساس نتایج پژوهش، پنج مضمون اصلی شامل بازاندیشی تاریخی، درک تفاوت های فرهنگی، گفتگوی انتقادی، همدلی اجتماعی و اقدام صلح جویانه همراه با ۲۵ مضمون فرعی شناسایی و استخراج شد. همچنین بررسی ها نشان داد که تمرکز بر این پنج محور می تواند یادگیری تاریخ را از سطح حفظ اطلاعات به سطحی عمیق تر، متضمن تحلیل، نقد، تفسیر و کاربرد در زندگی روزمره ارتقا دهد. نتیجه گیری: بنابراین الگوی آموزشی پیشنهادی پژوهش حاضر می تواند قابلیت عملیاتی شدن در برنامه های دانشگاهی و مدارس را داشته باشد تا بستری برای تربیت شهروندان مسئول، مشارکت جو و صلح طلب فراهم شود.

کلیدواژه ها:

آموزش تاریخ ، الگوی آموزشی ، ترویج صلح ، طراحی ، پدیدارشناسی