کاربست داستان پردازی تاریخی در آموزش تاریخ با تاکید بر گذار از روشهای تدریس سنتی به روش های نوین در فضای کلاس درس

پیشینه و اهداف: آموزش تاریخ در نظام های آموزشی مدرن با چالش دوگانه ی عدم جذابیت برای فراگیران و تکیه ی بیش از حد بر روش های حافظه محور مواجه است. این مقاله استدلال می کند که گذار از روش های سنتی روایتگری به رویکردهای نوین مبتنی بر فناوری، صرفا یک تحول ابزاری نیست، بلکه یک چرخش بنیادین پداگوژیک به سوی پارادایم یادگیری ساخت گرا است که در آن دانش آموز از یک دریافت کننده ی منفعل اطلاعات به یک سازنده ی فعال معنای تاریخی بدل می شود. هدف اصلی این پژوهش، تحلیل نظری و کاربردی این گذار آموزشی با تمرکز بر داستان پردازی تاریخی است. روش ها : این پژوهش با اتخاذ رویکرد فراترکیب کیفی، به تحلیل و سنتز نظام مند ادبیات پژوهشی در سه حوزه ی کلیدی فناوری های نوین آموزشی می پردازد: داستان سرایی دیجیتال، واقعیت مجازی و بازی وارسازی. مبانی نظری پژوهش بر نظریه ی ساخت گرایی و نظریه ی شناخت روایی جروم برونر استوار است. یافته ها: یافته ها نشان می دهد که داستان سرایی دیجیتال، مهارت های تفکر انتقادی و سواد چندرسانه ای را از طریق الزام دانش آموزان به تحلیل و گزینش منابع پرورش می دهد. واقعیت مجازی با ایجاد «حس حضور»، به تعمیق همدلی تاریخی و درک زمینه ای رویدادها کمک شایانی می کند، هرچند تاثیر مستقیم آن بر یادگیری شناختی (حفظیات) کمتر است. بازی وارسازی نیز با به کارگیری مکانیک های بازی، انگیزش درونی و مشارکت فعال را افزایش داده و امکان مدل سازی فرآیندهای پیچیده ی تاریخی را فراهم می آورد. نتیجه گیری: این گذار پداگوژیک، هرچند با چالش هایی برای معلمان همراه است، اما با استفاده از چارچوب های مفهومی مانند TPACK و SAMR می تواند به صورت موثر مدیریت شود.

کلیدواژه ها:

آموزش تاریخ ، داستان پردازی تاریخی ، یادگیری ساخت گرا ، داستان سرایی دیجیتال ، واقعیت مجازی