سیاست کیفری ایران و انگلستان در حمایت از اطفال بزه دیده معلول

اطفال بزه دیده ناتوان به شدت نیازمند حمایت کیفری هستند. آسیب پذیری این افراد مهم ترین ضرورت بررسی سیاست کیفری در حمایت از این افراد به خصوص به صورت تطبیقی است. بر همین اساس هدف مقاله حاضر بررسی سیاست کیفری ایران و انگلستان در حمایت از اطفال بزه دیده معلول است. این مقاله توصیفی تحلیلی است و با استفاده از روش کتابخانه ای به بررسی موضوع مورد اشاره پرداخته است. یافته ها بر این امر دلالت دارد که هم در حقوق ایران و هم در حقوق انگلیس سیاست کیفری افتراقی در حمایت از اطفال بزه دیده معلول مطرح نیست. قوانین حمایتی، عام و عمدتا در حمایت از اطفال به صورت کلی است. قانون گذار ایران در چند مورد به جرم رهاکردن طفل، به کارگماردن کودکان برای تکدی گری، جرایم جنسی و جرایم علیه تمامیت جسمانی کودکان پرداخته که کودکان معلول را نیز شامل می شود. با نگاهی گذرا به قوانین ایران به نظر می رسد این امر مبتنی بر سیاستی جنایی هدفمند و از قبل برنامه ریزی شده در حمایت از کودکان معلول نمی باشد. می توان دریافت که قانون گذار تنها به طور مصداقی به حمایت از معلولین بزه دیده توجه داشته است. در زمینه معلولین به نظر می رسد که قانون گذار در وضع قوانین و مقررات شیوه ای متشتت را به کار گرفته است، به گونه ای که اساسا طیف جرم انگاری ها ناظر به جرایمی با ماهیت خاص که اغلب علیه معلولین ارتکاب می یابند نبوده و به طور عمده فاقد نظام بندی و انسجام هستند.

کلیدواژه ها:

سیاست کیفری ، اطفال معلول ، جرم انگاری ، سیاست کیفری افتراقی