سیاستگذاری کیفری ایران در رابطه با جرایم ناشی از نفرت، از معیارهای مطلوبیت تا چالش های موجود

جرایم ناشی از نفرت به دلایل متعددی همچون تعارض با حقوق برابر انسانها، نادیده انگاری حق بر متفاوت بودن و در شرایط حادتر ایجاد ناآرامیهای اجتماعی در جوامع، در سیاستگذاریهای کیفری اغلب کشورها مورد توجه قرار گرفته است و بعضا سیاستهای سنتی اتخاذی که بیشتر بر شدت مجازات این جرایم تاکید داشتهاند در حال انتقال به سیاستهای جایگزین مانند عدالت ترمیمی میباشند. در این مقاله مطالب از منابع کتابخانهای گردآوری شده و به روش تحلیلی - توصیفی مورد بررسی قرار گرفته است. سیاست کیفری ایران در رابطه با این جرایم در ابتداییترین مراحل تدوین سیاستگذاری میباشد به نحوی که به استثناء اشارات محدودی که از این جرم در برخی قوانین مانند ماده ۴۹۹ مکرر قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ و قانون مجازات منع تبعیض نژادی ۱۳۵۶ به عمل آمده، سیاست منسجمی در این باره وجود ندارد، مهمترین چالشهای سیاست کیفری ایران در مورد این جرایم عدم شناخت و نبود تعریفی از آنها، نبود آمار جنایی، غلبه گفتمان نبود شکاف در جامعه، اساسی سازی ارزشهای جریان اصلی و تاکید بر سیاستهای کیفری سنتی همچون عدم توجه به قربانی این جرایم میباشد، با این حال مهمترین مرحله سیاست کیفری ایران که باید مورد توجه قرار گیرد شناخت این جرایم و نیز ارائه آمار از رفتارهای مجرمانه با انگیزه نفرت در جهت طراحی سیاست کیفری منسجم بر اساس تعریف پذیرفته می باشد.

کلیدواژه ها:

جرایم ناشی از نفرت ، سیاست کیفری ، قربانی ، ماده ۴۹۹ مکرر قانون مجازات اسلامی