اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر فقدان لذت جویی، معنا در زندگی، همدلی عاطفی، رابطه والد – کودک و کیفیت زندگی کودک، مادران کودکان مبتلا به سرطان

زمینه و هدف: پژوهش حاضر باهدف اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر فقدان لذت جویی، معنا در زندگی، همدلی عاطفی، رابطه والد – کودک و کیفیت زندگی کودک، مادران کودکان مبتلابه سرطان انجام گرفت.مواد و روش ها: پژوهش حاضر، یک طرح نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون و پس آزمون همراه با آزمون پیگیری یک ماهه با گروه کنترل بود. نمونه شامل ۳۶ نفر از بین مادران دارای کودک مبتلابه سرطان بود که طی ۶ ماهه دوم سال ۱۴۰۲ به بیمارستان امید شهر اصفهان مراجعه کرده بودند. آزمودنی ها به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به صورت گمارش تصادفی در دو گروه آزمایش و گروه کنترل جایگزین شدند. از پرسشنامه فقدان لذت جویی اسنیت و همکاران (۱۹۹۵)؛ پرسشنامه معنا در زندگی استگر و همکاران (۲۰۰۶)؛ پرسشنامه همدلی عاطفی مهرابیان و اپستاین (۱۹۷۲)؛ مقیاس رابطه والد- فرزند پیانتا (۱۹۹۴)؛ مقیاس کیفیت زندگی کودکان وارنی، سید، کورتین (۲۰۰۳) برای گردآوری داده ها استفاده شد و داده های جمع آوری شده به کمک نرم افزار Spss-۲۳ تحلیل شد.یافته ها: یافته ها نشان داد که در گروه آزمایش تفاوت میانگین نمره های پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری نمره های فقدان لذت جویی معنا در زندگی، همدلی عاطفی، رابطه والد – کودک و کیفیت زندگی کودک معنی دار است (۰۱/۰> P) اما در گروه گواه معنی دار نیست.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، فقدان لذت جویی ، معنا در زندگی ، همدلی عاطفی ، رابطه والد – کودک و کیفیت زندگی کودک