اثربخشی پارادوکس درمانی در نشخوار فکری و نیرومندی ایگو در بیماران مبتلابه اختلال وحشت زدگی

مقدمه: افراد دارای اختلال وحشت زدگی با مشکلات متعددی روبه رو هستند که سبب دشواری در تنظیم هیجان و کاهش انعطاف پذیری روان شناختی در آن ها می شود. این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی پارادوکس درمانی در نشخوار فکری و نیرومندی ایگو در افراد مبتلابه اختلال وحشت زدگی انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر نیمه تجربی، از نوع پیش آزمون پس آزمون، همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمام مراجعه کنندگان به مرکز مشاوره طرح نو شهر تبریز با تشخیص اختلال وحشت زدگی در سال ۱۴۰۳ بود که از بین آن ها تعداد سی نفر، که واجد ملاک های ورود به مطالعه بودند، به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه پانزده نفری (گروه آزمایش و گروه گواه) قرار گرفتند. گروه آزمایش شش جلسه دو ساعته پارادوکس درمانی را دریافت کردند. ابزار جمع آوری اطلاعات شامل پرسش نامه روان شناختی قدرت ایگو و پرسش نامه نشخوار بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر با کمک نرم افزار SPSS-۲۶ استفاده شد. یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد که نمرات نشخوار فکری در گروه آزمایش در پس آزمون در مقایسه با پیش آزمون، به صورت معناداری کاهش یافت. همچنین، نمرات نیرومندی ایگو در گروه آزمایش پس از مداخله درمانی افزایش معناداری داشت (۰۱/۰P≤). نتیجه گیری: می توان گفت که پارادوکس درمانی در علائم نشخوار فکری و نیرومندی ایگو در بیماران مبتلابه اختلال وحشت زدگی اثربخشی داشته است. بنابراین، به تمام متخصصان سلامت روان، به ویژه روان درمانگران، توصیه می شود که در مداخلات درمانی خود در بهبود بهداشت روانی افراد مبتلابه اختلال وحشت زدگی، از رویکرد پارادوکس درمانی بهره گیرند.

کلیدواژه ها:

Ego Strength ، Panic ، Paradox Therapy ، Rumination ، وحشت زدگی ، نشخوار فکری ، نیرومندی ایگو ، پارادوکس درمانی