اثربخشی طرحواره درمانی بر ترس از صمیمیت، امنیت هیجانی و سبک های مقابله ای اجتناب در زنان دارای دلبستگی ناایمن

مقدمه: اضطراب و ترس از صمیمیت یکی از چالش های عمده در روابط عاطفی، به ویژه برای زنان دارای دلبستگی ناایمن، است. بنابراین، هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی مداخله مبتنی بر طرحواره درمانی در کاهش ترس از صمیمیت، افزایش امنیت هیجانی و کاهش سبک های اجتنابی در زنان دارای دلبستگی ناایمن بود. روش کار: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با یک گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمام زنان مراجعه کننده به کلینیک های مشاوره شهر بوشهر در سال ۱۴۰۴ به تعداد ۳۶۰ نفر بود. تعداد نمونه پژوهش سی نفر از زنان مذکور بود که به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی و براساس قرعه کشی در دو گروه آزمایش (پانزده نفر) و گروه کنترل (پانزده نفر)، با لحاظ ملاک های ورود به پژوهش، قرار گرفتند. گروه آزمایش هشت جلسه ۱۲۰ دقیقه ای بسته آموزشی طرحواره درمانی یانگ و همکاران را دریافت کردند و گروه کنترل در هیچ جلسه و مداخله ای شرکت نکردند. هر دو گروه قبل و بعد از اجرای مداخله پرسش نامه های صمیمیت زناشویی تامپسون و والکر، پرسش نامه امنیت روانی هیجانی مازلو و پرسش نامه سبک های دلبستگی بزرگ سالان سیمپسون را تکمیل کردند. داده ها با آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون معناداری بالینی با نرم افزار SPSS-۲۶ تجزیه وتحلیل شدند. یافته ها: در مرحله پسآزمون و همچنین در مرحله پیگیری، بین آزمودنی هایی که تحت مداخله طرحواره درمانی قرار گرفتند، در مقایسه با گروه کنترل، تفاوت معنیداری وجود داشت (۰۵/۰P≤). میزان تاثیر ترس از صمیمیت، امنیت هیجانی و سبک های مقابله ای اجتناب به ترتیب ۳۵/۰ و ۳۳/۰ و ۴۰/۰ بود. نتیجه گیری: مداخله مبتنی بر طرحواره درمانی در کاهش ترس از صمیمیت، افزایش امنیت هیجانی و کاهش سبک های اجتنابی در زنان دارای دلبستگی ناایمن تاثیرگذار است.

کلیدواژه ها:

Attachment ، Avoidant Styles ، Emotional Security ، Fear of Intimacy ، Schema Therapy ، طرحواره درمانی ، ترس از صمیمیت ، امنیت هیجانی ، سبک های اجتنابی ، دلبستگی