هوش مصنوعی و دیجیتال سازی صنایع دستی توانمندسازی زنان روستایی و عشایری

در دهه های اخیر، صنایع دستی به عنوان ظرفیت اقتصادی، فرهنگی و هویتی زنان روستایی و عشایری ایران شناخته شد، اما محدودیت های ساختاری در بازاریابی و ضعف زنجیره ارزش مانع دسترسی کامل به بازارهای ملی و جهانی گردید. هدف این پژوهش تحلیل ظرفیت ها، چالش ها و پیامدهای به کارگیری فناوری های دیجیتال و هوش مصنوعی در توسعه کسب و کارهای صنایع دستی زنان روستایی و عشایری بود. این مطالعه از روش تحقیق کیفی بهره برد و داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساخت یافته با ۲۰ فعال حوزه صنایع دستی در روستاهای اطراف مشهد صورت گرفت. نمونه گیری به صورت هدفمند و با روش گلوله برفی انجام شد و داده ها با روش تحلیل مضمون تحلیل گردید. یافته ها نشان داد که کسب و کارهای دیجیتال و پلتفرم های بومی مانند «باسلام» حلقه ارتباط میان تولید سنتی و بازار نوین را برقرار کردند. همچنین، بهره گیری از هوش مصنوعی در تحلیل تقاضای بازار، طراحی محصول و الگوسازی مشتری الگویی مناسب برای بومی سازی در ایران ارائه داد. پژوهشگران دریافتند که آموزش دیجیتال، زیرساخت ارتباطی پایدار و سیاست گذاری حمایتی، نقش کلیدی در توانمندسازی اقتصادی زنان دارد. نتیجه گیری این پژوهش حاکی از آن بود که فناوری های دیجیتال و هوش مصنوعی می توانند نقش زنان روستایی و عشایری در اقتصاد و فرهنگ را تقویت کرده، فقر زنانه را کاهش داده و به توسعه پایدار روستایی کمک کند.

کلیدواژه ها:

زنان روستایی ، صنایع دستی ، دیجیتال ، هوش مصنوعی ، توانمندسازی اقتصادی ، کسب و کار دیجیتال