رابطه نگرش به برنامه درسی بر احساس تعلق به مدرسه و انگیزش دانش آموزان دوره ی دوم ابتدایی منطقه تبادکان مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه نگرش به برنامه درسی بر احساس تعلق به مدرسه و انگیزش دانش آموزان دوره ی دوم ابتدایی منطقه تبادکان مشهد سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ انجام گرفت که از لحاظ هدف جزء پژوهش های کاربردی و از لحاظ روش از نوع مطالعات توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دوره دوم مقطع ابتدایی شهر مشهد (منطقه تبادکان) در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ به تعداد ۴۵۰۰ نفر بود. بر اساس جدول مورگان و به روش نمونه گیری غیر تصادفی در دسترس ساده ۳۵۱ نفر از افراد جامعه به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای جمع آوری اطلاعات از پرسشنامه های انگیزش تحصیلی هارتر (۱۹۸۱)، احساس تعلق به مدرسه براون و ایوانز (۲۰۰۲) وپرسشنامه اقتباس شده از پرسشنامه نگرش به برنامه درسی کشاورززاده و فرهمینی فراهانی (۱۳۹۵) استفاده شد. داده ها به کمک نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ و با استفاده از مدل رگرسیونی خطی ساده و آزمون همبستگی پیرسون تحلیل شد. نتایج نشان داد که نگرش به برنامه درسی بر احساس تعلق به مدرسه و انگیزش دانش آموزان رابطه دارد.

کلیدواژه ها:

نگرش به برنامه درسی ، احساس تعلق به مدرسه ، انگیزش