مدل ساختاری رابطه بین سرمایه اجتماعی خانواده و مشارکت والدین در مدیریت آموزشی مدرسه و پیامدهای آن بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

هدف پژوهش: این پژوهش با هدف تبیین مدل ساختاری رابطه بین سرمایه اجتماعی خانواده و مشارکت والدین در مدیریت آموزشی و بررسی اثر این رابطه بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان تدوین شده است. روش شناسی: پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل ۴۵۵ نفر از والدین دانش آموزان مدرسه دخترانه شهید دیانت پور بود که به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه استاندارد بر اساس مدل های سرمایه اجتماعی بود و تحلیل داده ها با استفاده از روش مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) انجام گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که سرمایه اجتماعی خانواده (شامل اعتماد، شبکه ها و هنجارهای متقابل) تاثیر مستقیم و معناداری بر میزان مشارکت والدین در مدیریت آموزشی دارد. همچنین، نتایج تایید کرد که مشارکت والدین به عنوان یک متغیر میانجی، مسیر اصلی اثرگذاری سرمایه اجتماعی بر ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. نتیجه گیری: برای بهبود کیفیت آموزش، مدارس باید از مدل سنتی به سمت مدل «شراکت راهبردی» حرکت کنند و با تقویت سرمایه اجتماعی خانواده ها، میزان مشارکت فعال آن ها را در فرآیندهای مدیریتی و آموزشی افزایش دهند.

کلیدواژه ها:

سرمایه اجتماعی ، مشارکت والدین ، مدیریت آموزشی ، پیشرفت تحصیلی ، مدل سازی معادلات ساختاری (SEM).