مدرسه در عصر هوش مصنوعی

گسترش فناوری های هوش مصنوعی در دهه اخیر، بازاندیشی بنیادین در ساختار و کارکرد نهادهای آموزشی را ضروری ساخته است. مدرسه به مثابه کانون اصلی یادگیری رسمی، ناگزیر از بازتعریف نقش معلم، محتوا و فرآیند تدریس در پرتو این تحولات است. پژوهش حاضر با رویکرد کتابخانه ای و تحلیل اسنادی، با بهره گیری از منابع معتبر فارسی و انگلیسی، به بررسی راهکارهای عملی و مبانی نظری طراحی کلاس های خلاق و تعاملی در عصر هوش مصنوعی می پردازد. چارچوب نظری پژوهش بر نظریه سازنده گرایی اجتماعی ویگوتسکی (Vygotsky، ۱۹۷۸)، مدل یادگیری ترکیبی (Garrison & Vaughan، ۲۰۰۸) و رویکرد آموزش معکوس (Bergmann & Sams، ۲۰۱۲) استوار است. یافته ها نشان می دهد که ادغام هوشمندانه ابزارهای هوش مصنوعی در فرآیند تدریس، نه تنها مشارکت فعال دانش آموزان را افزایش می دهد، بلکه امکان شخصی سازی یادگیری و توسعه تفکر انتقادی را فراهم می آورد. در این میان، معلم نه به عنوان انتقال دهنده دانش، بلکه به مثابه تسهیل گر و طراح محیط های یادگیری خلاق ایفای نقش می کند (Holmes et al.، ۲۰۱۹). پژوهش حاضر راهکارهایی عملی برای طراحی کلاس های تعاملی مبتنی بر هوش مصنوعی ارائه می دهد که می تواند مبنای سیاست گذاری آموزشی در نظام تعلیم و تربیت ایران قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، طراحی کلاس خلاق ، یادگیری تعاملی ، نقش معلم ، سازنده گرایی اجتماعی ، یادگیری شخصی سازی شده