بررسی تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر سازگاری اجتماعی دانش آموزان پسر سال سوم دوره ابتدایی شهرستان شیراز در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳

هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر سازگاری اجتماعی دانش آموزان پسر پایه سوم دوره ابتدایی ناحیه ۴ شهر شیراز بود. این پژوهش با هدف ارزیابی اثربخشی آموزش مهارت های زندگی در ارتقای توانایی دانش آموزان برای برقراری روابط اجتماعی مناسب، سازگاری با محیط مدرسه و تعامل موثر با همسالان انجام شد.جامعه آماری پژوهش شامل ۲۵۰۰ نفر از دانش آموزان پسر پایه سوم دوره ابتدایی ناحیه ۴ شیراز بود که از میان آنان، ۴۴۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. سپس شرکت کنندگان به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. در آغاز پژوهش، از هر دو گروه پیش آزمون سازگاری اجتماعی به عمل آمد تا وضعیت اولیه آنان مورد ارزیابی قرار گیرد.گروه آزمایش به مدت ۱۴ هفته، در قالب یک جلسه آموزشی در هر هفته، برنامه آموزش مهارت های زندگی را دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل در این مدت هیچ گونه آموزش ویژه ای دریافت نکرد. پس از پایان دوره آموزشی، از هر دو گروه پس آزمون به عمل آمد و نتایج دو گروه با یکدیگر مقایسه شد.یافته های پژوهش نشان داد که آموزش مهارت های زندگی تاثیر مثبت و معناداری بر سازگاری اجتماعی دانش آموزان داشته است. به گونه ای که دانش آموزان گروه آزمایش، در مقایسه با گروه کنترل، پس از پایان دوره آموزشی از سطح بالاتری از سازگاری اجتماعی برخوردار بودند. این نتایج بیانگر آن است که آموزش مهارت های زندگی می تواند با تقویت مهارت هایی همچون ارتباط موثر، حل مسئله، تصمیم گیری، خودآگاهی، همدلی، مدیریت هیجان ها و کنترل استرس، زمینه بهبود روابط اجتماعی، افزایش تعامل سازنده با همسالان و معلمان و ارتقای سازگاری دانش آموزان با محیط مدرسه را فراهم سازد.به طور کلی، یافته های این پژوهش بر اهمیت گنجاندن آموزش مهارت های زندگی در برنامه های آموزشی مدارس تاکید دارد و نشان می دهد که اجرای چنین برنامه هایی می تواند نقش موثری در ارتقای سلامت روان، رشد اجتماعی و بهبود سازگاری دانش آموزان ایفا کند.