نقش «تشویق و تنبیه» در نگاه دینی و روان شناسی تربیتی

پدر و مادر واقعی کسی است که با تنبیه و تشویق کودکان، به فرزندانش کمک می کند تا نقایص شخصیتی خود را از بین ببرند و ویژگی های خوب را درک کنند. با این حال، والدین امروزی احساس می کنند که خرید لباس ها و خوراکی های گران قیمت و پرداخت هزینه های بالا برای کلاس های مربیگری تنها وظیفه آنهاست. آنها متوجه نمی شوند که این چیزها باعث می شود که بچه ها فقط به لذت های دنیوی علاقه مند شوند. این لذت ها نقص هایی را در آنها پرورش می دهد. بنابراین، والدین باید به درون خود بپردازند که آیا آنها به فرزندان خود آموزش واقعی می دهند یا خیر و دچار مشکلاتی در تنبیه و تشویق کودکان می شود. این وظیفه والدین است که به فرزندان خود کمک کنند تا ویژگی های خوب را بچشند و در نتیجه زندگی شادی داشته باشند. همچنین در ذهن کودکان باید ارتباط خوبی بین والدین و فرزندان وجود داشته باشد. والدین می توانند به راحتی با فرزندان خود ارتباط برقرار کنند. کودکان تمایلی به صحبت با والدینی که همیشه تحت استرس یا خشمگین هستند، ندارند. آنها تمایلی به انتقال عقاید، افکار و مشکلات خود به چنین والدینی ندارند. از این رو لازم است والدین بدون استرس و با آرامش و منطقی با فرزندان رفتار کنند.

کلیدواژه ها:

تشویق و تنبیه ، روانشناسی تربیتی ، آموزش و پرورش ، یادگیری